demirsən?
-Nə toy ə?-İsmayıl çaşqın halda soruşdu
-Deyirəm, yəni, ad günündür, niyə konfet paylamırsan?
Elə bu vaxt onlara yaxınlaşan Kərəm maraqla Zamandan soruşdu:
-Sən konfet paylamışdın?
-Mənimki bazar gününə düşmüşdü də..
İsmayıl maraqla soruşdu:
-Siz konfet paylayırsınız ki?
-Səncanı, nə konfet? Buna fikir vermə, danışır da. O qaldı yeddinci sinifdə.
Zaman yenə də öz dediyində idi.
-Bəlkə mənim ürəyim konfet istəyir?
-Ə bəsdir, ə! Gəl bu tərəfə!-Kərəm onun boynundan tutub sürüyə-sürüyə özüylə apardı.
Sevil utana-utana başını qaldırıb İsmayıla baxdı və eyni utancaqlıqla:
-Təbrik eləyirəm. Böyük oğlan olasan.-dedi.
İsmayılın gözləri parıldayır, ürəyi çırpınırdı. Ona elə gəlirdi ki, dünyanın ən gözəl, ən dəyərli təbrikin alıb. Gülümsəyərək:
-Çox sağol-dedi.
Dəhlizin digər tərəfində Yusif onları gördü. Köks ötürdü, öz-özünə dedi:
-Bax e Yusif, bir İsmayıl qədər olmadın!
Sonra ara pilləkənlə yuxarı qalxmaq istəyird ki,aşağı düşən Züleyxa ilə qarşılaşdı. Əvvəl yanından ötüb keçsə də sonra yadına İsmayılgilin hələ də dəhlizdə olduqları düşdü. Bir neçə pillə düşə-düşə Züleyxanı səslədi:
-Zülüş, ay Zülüş, dayan!
Züleyxa duruxub dayandı. Yusif onu niyə çağırırdı?
-Hə? Nədir?-deyə ona baxdı.
-Şey, sən Tarixdən hazırlığa kimin yanına gedirdin?
-Ülviyyə müəllimənin. Nə olub ki?
-Bilirsən nə soruşacaqdım?-əslində Yusif nə soruşacağını özü də bilmirdi-ee...şey... o müəlimə necə keçir dərsi? Xronologiya zad soruşur?
-Sən də onun yanına hazırlığa getmirsən?
-Yox e, bilirəm eyni müəllimdir. Prosto məndə ikinci qrupdur, səndə üç. Yəni, fərq var?
Elə bu vaxt zəng vuruldu. Züleyxa maraqla Yusifə baxıb soruşdu:
-Sən doğrudan da məndən nəsə soruşmaq istəyirsən, yoxsa vaxt öldürürsən?
-ee, bununla da danışmaq olmur ee.-Yusif yenə də onu acıladı və geri-sinfə tərəf qayıtdı.
Züleyxa isə onun arxasınca baxıb ah çəkdi:
-Sən düzələn deyilsən Yusif. Elə mən də.
Sevil getmək istədi. İsmayıl özü də bilmədən qolundan tutub onu saxladı.
-Sevil!
Sevil geri