qədər. Biraz da qalsam, Sevinc şübhələnəcək.-Yusif sonra ətrafına baxıb təəccüblə soruşdu.-Bıy, Sevinc hanı?
-De çöldədir. Əkizlərin yanında.
-Nə isə, mən gedim.-Yusif Əliyə baxıb köks ötürdü.-Can ay bala!
Yusif çölə çıxdı. Əli onun arxasınca baxıb öz-özünə dedi.
-Eh, guya sənin məndən fərqin var?
Yusif əkizlərə fikir vermədən Sevincə dedi:
-Gəlirsən?
-Hə, gözlə.
Sevinc qızlarla sağollaşdı. Yusiflə birlikdə pillələləri düşdülər. Məktəbin sol tərəfi yenə də uşaqla dolu idi. Sevinc söhbət xatirinə dedi:
-Hə, Günaygil də Leylanı gözləyirdilər.
-Səncanı, onların adını çəkmə. Zəhləm getdi lap onlardan.
-Bu nədir ee? Zülüşdən zəhlən gedir, Günayla Nuraydan zəhlən gedir, Qəmərgildən zəhlən gedir. Sənin xoşuna gələn qız var?
-Hə, sən.-Yusif heç özü də bu sözü necə deyini anlamadı.
Sevinc maraq və bir o qədər də təəccüblə Yusifə baxdı.
-Səhv başa düşmə e dost. Mən bunu elə-belə dedim. Ee... yəni, təkcə səninlə yola gedirəm, ona görə. Yəni,...-Yusif indi də işin içindən çıxmağa çalışırdı.
-Yox, səhv başa düşmədim. Səhv başa düşülməli nəsə var ki?
-Yox, yox. Biz dostuq.-Yusif bu vəziyyətdə deyilə biləcək ən yersiz, ən son cümləni dedi. Onlar onsuz da dost idilər. Ya da bu kənardan belə görünürdü. Yusif “Biz dostuq” deməklə sanki özünü ələ verirdi.
Onlar bir müddət heç nə danışmadan yola davam elədilər. Sonra Sevinc soruşdu:
-Əli nə deyirdi?
-Əlidir də. Ayanı gözləyir, ağıllı. Dedim “Ə gözləmə. O, Xatirə müəllimə ilə gələcək. Özünü ələ vermə.”
-Marşrut söhbəti o idi?-Sevinc gülə-gülə soruşdu.
-Hə.-Yusif də güldü.
-Mən özüm çölə çıxdım ki, siz rahat danışasınız.
-Hə. Yaxşı elədin dost.
Sevinc təəccüblə Yusifə baxdı. Çünki “dost” kəliməsi ilk dəfə idi ki, belə süni, belə yad səslənirdi. Yusif isə yerə baxırdı. Üzündə həmişəkindən fərqli təbəssümlü bir ifadə var idi. Sevincə elə gəlidi ki, Yusif ona baxsa da fikri tamam ayrı yerlərdədir.Leyla, Günay və Nuray məktəbdən bir qədər aralanmışdılar. Ancaq nə Nuray, nə də Günay danışmırdı. Onların bu halından