n sıxılan Leyla axır ki, soruşdu:
-Qızlar, nə olub sizə? Dərslərdə çox fikirli idiniz.
Nuray dərindən ah çəkdi. Günay dedi:
-Atamız yenə də səhər-səhər zəng eləyib kefimizə soğan doğradı.
-Niyə? Yenə nə dedi?
-Əşi, onun yadına biz ancaq özünə lazım olanda, ya da agentləri bizi haradasa görəndə düşürük. Yazıq mama, bilmir evi dolandırsın, ya qonum-qonşunun ağzını bağlasın.
-Nç. Bu insanlar da niyə görmədikləri, səbəbini bilmədikləri şeylər haqqında belə danışırlar? Sizə nə e başqasının ailəsindən, problemindən?
-Günah onlarda deyil ki, günah mənim atamdadır. Ailəsinin başında olsa, heç kəs qələt eləyib bir söz deyə bilməz. Özü orada Maşaların, Tolyaların arxasınca fırlananda bilmir ki, burada ailəsinə söz gələcək?-Günay danışdıqca qıpqırmızı qızarır, gözləri da böyüyür, damarları dartılırdı.
-Hamının ailəsində olar belə problemlər. Buna görə özünüzü üzməyin. Danışanlar sizə heç nə eləmirlər ki, özlərinə eləyirlər. Qeybət, ən bağışlanılmaz günahlardandır. Buna görə onlar əvvəl-axır cavab verəcəklər.
-Orası elədir e Leyla. Hər kəsin günahı öz boynuna! Amma bir Allah bilir ki, biz bu sözləri eşidəndə nələr keçiririk. Bəzən fikirləşirəm ki, kaş biz oğlan olardıq, amma atamıza oxşamazdıq. Onda heç kim cürət eləyib anam haqqında artıq bir söz deyə bilməzdi.-Nuray həm danışır, həm də ağlayırdı.
Leyla Nurayın əlindən tutub boynunu qucaqladı.
-Yaxşı canım, ağlama. Qələt eləyir sizə nəsə deyən! Gedib birinci özlərinə baxsınlar.
Qızlar beləcə dərdləşə-dərdləşə yollarına davam elədilər.

İsmayılla Əli məktəbdən bir xeyli aralanmışdılar. Əli dayanmadan dönüb arxaya baxır, sanki, kimisə axtarırdı. O, heç İsmayılın söhbətinə də qulaq asmırdı.
-... hə, ondan sonra da gəldik Nərimanova, iki il də orada oxudum...-İsmayıl Əlinin ona fikir vermədiyini görüb bezmiş halda-Əli, sən nə axtarırsan e arxada?-deyə soruşdu.
Əli bu qəfil sualdan özünü itirdi:
-Məən? Heç nə. Heç nə axtarmıram.
-Yaxşı, səncanı. Mənə də atma. Deyərdin gözləyərdik, Ayangillə bir yerdə gələrdik