də.
-Nə Ayan? Niyə gözləyirik ki, Ayanı?
-Deyirəm ki, deyirəm ki,-İsmayıl səsini ucaltdı,-bayaqdan burada sənə həyat hekayəmi danışıram, sən isə qulaq asmırsan. Boynun qalıb arxada. Guya bilmirəm, kimi axtarırsan?
Əli dinmədi.
-Çoxdandır?
-Nə?
-Çoxdandır, Ayanı sevirsən?
-Kim deyir ki...-Əli istədi ki, inkar eləsin, amma bildi ki, İsmayıl əvvəl-axır ondan söz alacaq. Ona görə də dərindən ah çəkərək-On ildir.-dedi.
-On il?-İsmayıl təəccübündən gözlərini daha iri açdı.-On il eyni insanı sevmək olar?
-Eh... Niyə olmur? Sevən insan üçün vaxtın, zamanın, ya da məkanın nə əhəmiyyəti var ki? O, hər yerdə, günün hər saatı səninlədir. O gözəl üzünü gördüyün hər an, hər saat saniyələr kimi axıb gedir, onsuz keçirdiyin hər saniyə isə bir ömrə bərabər olur.
-Vaaay Əli, səndə nələr varmış?
Əli gülümsədi:
-Sən ki məni başa düşməlisən. Sən ki, bilirsən uzaqdan sevmək nə deməkdir.
-Hə, bilirəm. Amma sənin qədər yox. Niyə bu günə qədər ona heç nə deməmisən?
-Çox çalışmışam, elə olub ki, gecə səhərə qədər məşq eləmişəm. Deyəcəyim sözləri kağıza yazıb əzbərləmişəm. Yəni imtahana hazırlaşır kimi hazırlaşmışam. Gəl ki, ona yaxınlaşıb gözlərinə baxanda...adımı unutmuşam.
-Sən də gözlərini yumub de də.
-Doğrudan? Onda birinci sən sına. Əgər Sevilə gözlərini yumub “Səni sevirəm” deyə bilsən, mən də eyni cür Ayana deyəcəyəm.
-Yox e, o da mümkün deyil. Gözlərini yumanda da gözünün qabağına o gəlir.
-Hə, görürsən ki.
-Nə deyirsən? İndi mən də sənin kimi on il gözləməli olacağam?
-Yox qardaş. Sənin o qədər vaxtın yoxdur.
İsmayıl əlini Əlinin çiyninə qoyub ah çəkdi.
-Eh qardaş! Gör, nə günlərə qoyublar bu qızlar bizi. Bir dənə şeir guppuldat görüm.
-Məndə Məcnundan füsun aşiqlik istedadı var,
Aşiqi-sadiq mənəm, Məcnunun ancaq adı var.
-O super! Lap kökündən vurdun ki! Allah sənə rəhmət eləsin, ay Füzuli!
-Amin!
Onlar söhbət eləyə-eləyə yollarına davam elədilər.Xatirə müəllimə ilə Ayan gəlib bir kitab-dəftər dükanının qabağına çatdılar. Qapı bağlı idi. Üstündə də