u hesablaya bilmədin?-bayaqdan onları izləyən Rafiq özünü saxlaya bilməyib dilləndi.
Xatirə müəllimə ilə Xəyal müəllim yalnız indi “xatirəyə dönəcək xəyallar”dan ayrılıb özlərini düzəltdilər.
-Hə? Nə qədə?
-Əlli qəpik.
-Hə, bu dəqiqə.-Xəyal müəllimin həyacanından əli-ayağına dolaşmışdı. Pulu götürmək istəyirdi ki, qələm qabını aşırdı. Ayan gülməmək üçün üzünü o tərəfə çevirir, dişlərini bir-birinə sıxırdı.
-Ay Mendeleyev!-Rafiq kassanı açaraq əlli qəpik çıxardı və stolun üstünə qoyaraq Xatirə müəlliməyə dedi.-Buyurun xanım.
-Çox sağolun.-Xatirə müəllimə də pulu və ksereksləri götürmək istəyirdi ki, vərəqləri yerə saldı.
Rafiq də, Ayan da gülməkdən özlərini saxlaya bilmirdilər. Ayan tez ksereksləri yığdı. Pulu da götürdü. Vərəqləri necə gəldi çantasına yğıb-Gedək, gedək.-dedi.-Sağolun müəllim.
-Sağolun.-Xəyal müəllim məyus olmuşdu.
Rafiq də onlar çıxan kimi qəhqəhə çəkib güldü.
-Ha, ha, ha! Ay mama! Ufff! Bu nə idi ə?! Ha, ha, ha! Ay səni, Mendeleyev!
Xəyal müəllim isə hirslənərək içəri keçdi.
Ayan çöldə gülməmək üçün özünü güclə saxlayırdı. O, Xatirə müəlliməyə “Bir dəqiqə gözlə” deyə işarə elədi. Üzünü kənara tutdu, əli ilə ağzını tutub gülməyə başladı.
-Eee, Ayan! Belə eləyəcəksənsə, mən gedirəm.
-Yaxşı, yaxşı, gəlirəm. Mendeleyev! Ha, ha, ha!
-Ayan! Ağ elədin ha! O, sənin müəllimindir.
-Yaxşı, bağışlayın, müəllimə. Gedək.
Onlara beləcə yola düzəldilər. Ayana hirslənsə də Xatirə müəllimə də yadına düşdükcə için-için gülürdü.
Şam yeməyindən sonra Züleyxa mətbəxdə anası ilə süfrəni yığışdırır, mətbəxi qaydaya salırdılar. Atası Seyfəddin dayı qonaq otağında televizora baxırdı. Qardaşı Əhməd isə çöldə odunları həyətin bir kənarında tikdikləri kiçik anbara yığrdı ki, yağış islatmasın. Anası Zərnigar xala pəncərədən oğluna baxıb ah çəkdi:
-Caan ay bala. Dundu uşaq suyuxdan. Bu zalım uğlu zalım da oturub isti yerində, demir ki, uşaq suyuxlayar. Eh!
Anidən gələn su şırıltısının səsinə çevrilib içəri baxdı.
-A bala, sən neyləyəvarsan?
Züleyxa bir