əlində şampunlu süngər, digərində boşqab duruxub anasına baxdı.
-Qab yuyuram.
-Keç, keç! Get, dərsərini elə! Mən yuyaram.
-Yuyuram da mən.
-Deyirəm ki,get dərslərini elə. Qoy boşqabı ora, maçalqanı da quy! Əllərini yu, papana da bir stəkan çay apar, sonra get utağına.-Zərnigar xala qızını krantın qabağından uzaqlaşdırıb özü qabları yumağa başladı.
Züleyxa da təmiz nəlbəki ilə stəkan götürüb çaydanla çaynikin olduğu stolun yanına yaxınlaşdı. Elə bu vaxt ev telefonu zəng çaldı. Züleyxa “Mən baxaram”deyib içəri qaçdı.
-Alo?!... A, Nurəddin imi?(əmi) ... Ayalar higya? (Uşaqlar necədir?)... Hə? Çun ksanya. (Biz yaxşıyıq.)... Xore vuş xabavara? (Kənddə nə xəbər var?)... Lap ksanya. (Lap yaxşı.) Hə? Gözlə.-sonra içəri səsləndi.-Papa, əmidir.
Atası otaqdan çıxıb telefonu Züleyxanın əlindən aldı.
-Ver bura. Alo?-demək olar ki, bu dialoq da eyni sözlərdən ibarət oldu.
Sonra məlum oldu ki, Züleyxanın atası əl telefonunun nömrəsini təzə dəyişdiyindən əmisi də evə zəng eləməli olub. Seyfəddin dayı qardaşına təzə nömrəsini verdi və dedi ki, özü indi ona zəng eləyəcək. Dəstəyi yerə qoydu və qızına dedi:
-Mənə çay getir!
-Yaxşı, gətirirəm indi.
Züleyxa mətbəxə keçdi. Anası bayaqdan əlləri şampunlu dayanıb danışılanlara qulaq asırdı. Züleyxanı görən kimi soruşdu:
-Nə deyirdi imi?
-Nə bilim. Papanın təzə nömrəsini bilmirlər, yeqin buna görə zəng eləyiblər.
Züleyxa atasına çay apardı. Seyfəddin dayı divanda oturub qardaşıyla danışır, tez-tez ya “un” (hə), ya da “va” (yox) deyirdi. Arada bir də “tamaşla, tamaşla” (baxarıq) deyirdi. Züleyxa çayı stolun üstünə qoyub otaqdan çıxdı. Öz otağına keçdi. Özünün kiçik yazı stolunun üstündəki kitab-dəftərini sahmana saldı. Tarix kitabını götürüb çarpayısında oturdu. Birdən ağlına Yusiflə bu gün pilləkəndə olan söhbəti yadına düşdü. Yusifin niyə eləməsi hələ də ona çatmasa da bu onun üçün xoş idi. Sonluğu əksərən xoşagəlməz tərzdə bitsə də Yusiflə danışmaq onun üçün ifadəolunmaz, özünün sözlərə belə sığdıra bilmədiyi xoşbəxtlik