bala, bu yazıq uşaqların kələyini niyə kəsirsən? Gör, saat neçədir?
Qapının zəngi basıldı. Sənubər xala televizoru söndürüb qapıya qaçdı. Gözlükdən baxdı. Gələn kiçik oğlu Rafiq idi. Qapını açdı.
-Salam mama.
-Salam, a bala. Niyə belə gec gəldin?
-Qonum-qonşu, tanış-biliş “xeyirli olsun”a gəlmişdilər. Elə onlarla söhbət-söhbət, saatdan xəbərim olmadı.
-Alver necə gedib?
-Şükür Allaha, pis deyildi. Mən fikirləşirdim gələn olmaz. Amma elə eşidən-bilən gəlirdi.
-Lap yaxşı, a bala. Allah işini avand eləsin.
-Sağol. Amin!
Rafiq hamamın qapısını açıb əllərini yumağa girdi. Sənubər xala isə otağın işığını söndürüb mətbəxə keçdi. Qazı yandırdı, qazanı qoydu. Sonra çörəyi doğramağa başladı. Rafiq də əllərini yuyub hamamdan çıxdı, mətbəxə keçdi.
-Bu Mendeleyev qurtarmayıb hələ?
-Yox e, a bala. Uşaqların kələyini kəsdi lap. Gör saat neçədir.
-Neyləsin, ay mama? Başını necə qatsın?-Rafiq keçib pəncərənin qabağında dayandı. Sonra qısıq səslə öz-özünə-Evlənmir ki, bizə də bir yol açılsın.-deyə deyindi.
-Nədir a bala?-Sənubər xala qazanın qapağını örtüb soruşdu.
-Heç, deyirəm sənin bu oğlun bu gün az qala məni ziyana salmışdı.-Rafiq keçib masa arxasında oturdu.
-Niyə?
-Manat yarımlıq ksereksi havayı eləmək istəyirdi.
-Başa düşmədim, kimə?-Sənubər xala boşqaba xörək çəkə-çəkə soruşdu.
-Deyəsən, kolleqası idi. Elə öz yaşında bir müəllimə. Qız pulu vermək istəyir, bu da dirəşib ki, yox sizdən pul almayacağam.
Sənubər xala yeməklə dolu boşqabı oğlunun qabağına qoyub onunla üzbəüz oturdu və sevincək bir şəkildə oğluna baxdı.
-Həə?
-Axırda qız and-aman elədi ki, pulu almasanız, bir də bura gəlməyəcəyəm. İndi də bir manat götürdü, əlli qəpiyi keçdi. Nə isə, bir təhər qız o əlli qəpiyi də verdi.-sonra gülməyə başladı.-Oğlunu görsəydin, əl-ayağı dolaşmışdı bir-birinə, elə dili də. Ruçka qabını da aşırdı, nə bilim nə. Kstate, onu evləndirmək lazımdır. Qocaldım e mən.
-Eh, elə bilirsən, mən fikirləşmirəm? Onun taylarının uşaqları indi məktəbə gedir,