, bu...
-Fikirləşmə ay arvad, hərəkətə keç! Mən camaatın qızını nə qədər gözlədim? Üç ildir e uje! Hər dəfə Əsmərin ata-anasını görəndə utandığımdan bilmirəm, hara girim.
-Ay qurban olum, mən neyləyim? Bu günə qədər nə qədər qız göstərmşəm ona. Bəyənir ki, zalım oğlu, zalım.
Rafiq istehza ilə dedi:
-Bəyənməz də. Özü göyçək Fatmadır axı.
Sənubər xala fikirli-fikirli çənəsini ovur, gözlərini qıyırdı. Sonra asta səslə oğlundan soruşdu:
-Deyirsən kolleqasıdır hə, o qız?
-Hansı qız?
-Mağazaya gələn qız da.
-Hə, o? Oxşayırdı. Çünki bir-birilərinə müəllimə, müəllim deyə müraciət edirdilər.
-Adı nə idi?
-Adı....?-Rafiq ağzına aparmalı olduğu qaşığı yenidən xörəyin içinə qoyub fikirləşməyə başladı-Xəyalə? Yox! Xalidə? Yox, o da deyildi. Xatirə! Hə, hə Xatirə!
-Qəşəng qız idi?
-Eee, ay arvad, məndən belə şeyləri soruşma da. Mənim üçün bir dənə qəşəng qız var, o da Əsmərdir.
-Başa düşdük də! Yəni qardaşına yaraşırmı? Boyu, zadı.
-Belə pis deyildi. Ortaboylu, arıq bir qız idi. Amma uşağa oxşayırdı. Elə bil on birinci sinif şagirdidir. Amma görünürdü ki, Xəyal onu bəyənib. Yenə də bax da sən, neyləyirsən.
-Hmmm. Bilmədin, nə müəlliməsi idi?
-Yox, ksereksləri oğlun eləyirdi. Heç baxmadın fənninə.-sonra birdən nəsə yadına düşdü.-A, indi yadıma düşdü. Mendeleyev ksereksin birini səhv çıxarmışdı, onu qoydu qırağa. Oradan bilmək olar.
-Sabah o vərəqi tap, mənə bir söz de. Bax ha, qardaşına bu söhbət haqqında heç nə demə. Bilsə, qarşı çıxacaq. Mən özüm görüm neyləyirəm. Ay Allah, bircə bu alınsın.
-Pah, heç deyərəm? Mən, əksinə, istəyirəm birinci o, evlənsin.
Sənubər xala oğlunun telefonunda saata baxaraq dedi.
-Ay bala, saat doqquzun yarısı oldu, bu, yazıq uşaqların kələyini niyə kəsir? Alim olmayacaqlar ha!
Bir neçə dəqiqə keçdi. Otağın qapısı açıldı. Sənubər xala ilə Rafiq dönüb içəriyə baxdılar. Dörd-beş oğlan uşağı Xəyal müəllimlə sağollaşıb getdilər. Xəyal müəllim qapını bağlayıb yorğun addımlarla mətbəxə doğru gəldi.
-Axşamınız xeyil.
-Axşamın