xeyir, bala. Əlini yu, yemək töküm.-Sənubər xala stoldan qalxaraq qaza tərəf getdi.
-Gecən xeyir, ə Mendeleyev! Bu millətin uşaqlarından nə istəyirsən? Hamısını alim eləmək istəyirsən?
-Hə, biycə səni eləyə bilmədim də.-Xəyal müəllim gülə-gülə hamama keçdi.
-Hmm,-Rafiq asta-asta, amma gülə-gülə dedi,-bayaq da belə dil-dil ötərdin də, Xatirə müəllimənin yanında.
-Yavaş, eşidəcək, sakit!-Sənubər xala oğluna göz-qaş elədi.Sevil ucu-bucağı görünməyən, üfüqsüz bir dənizdə, bir gəminin göyərtəsində idi. Hava sakit və xoş idi. Üzünə sərin meh vururdu. Arabir gələn suyun şırıltısı, dənizin üstündə rəqs edən qağayıların səsi sanki, ahəng yaradırdı. Gəmidə ondan başqa adamlar da var idi. Amma Sevil onların heç birini tanımırdı. Sevil onlara fikir vermədən dənizə-bu əsrarəngiz mənzərəyə baxırdı. Birdən yanında insan hənirtisi, insan nəfəsi hiss elədi. Tez çevrilib sağına baxdı. İsmayıl gülümsəyərək ona baxırdı. Bu ani qarşılaşmadan Sevil çəkinib gözlərini qaçırdı. Qıpqırmızı qızardı. Küləkdə uçuşan saçlarını əliylə toplayıb sol tərəfinə yığdı. Sevil gözlərini sakitcə ləpələnən dənizdən çəkməsə də İsmayılın baxışlarını da hiss edirdi. Bu, o qədər gözəl və ifadəolunmaz bir hiss idi ki...
-Sevil, ay Sevil! Sevil?! Durmursan? Saat yeddidir.-bacısı Sevda onu oyatmağa çalışırdı.
Sevil isə xumarlanır, o tərəf bu tərəfə çevrilirdi. Sevda onun əlindən tuturaq yenidən silkələməyə başladı:
-Dur, bax gör, kim gəlib. Xəlil gəlib e əsgərlikdən.
-Əlimi burax,-Sevil yuxuda gülümsəyərək bacısının əlini yana itələdi,-görən olar.
-Kim görər az? Ay Sevil!
-E! Getmə, qal burada!
-Yaxşı, sən indi görərsən!
Bacısı onun əlini buraxdı. Pəncərənin yanında qoyulan balaca, zəngli saatı götürüb yenidən qurdu və Sevilin qulağına tutdu. Saat “di-di-di-did” deyə çalmağa başladı. Sevil yerindən dik atıldı. Bacısı gülməyə başladı.
-Bax, belə durarsan!
-Ufff! Adamı belə oyadarlar?-Sevil bərk qorxmuşdu. Əlini sinəsinə tutub dərindən nəfəs alırdı. Rəngi qaçmışdı.
-Daha neyləyim? Nə qədər şirin