n dillə dedim, oyanmadın. Mən də belə elədim.
-Saat neçədir?
-Yeddidir, səkkizə işləyib. Yuxuda kim idi əlindən tutan? Xəlil idi?
Sevil özünü itirdi. Qorxdu ki, səhvən onun adını çəkər. Sonra özünü birtəhər toplayıb:
-Heç kim. Kimsə mənim əlimdən tutmuşdu ki?-dedi.
-Nə bilim. Yuxunu görən sənsən. Deyirdin “Əlimi burax. Görən olar.”-Sevda xumarlana-xumarlana bacısının ağzını yamsıladı.
-Yoox yadıma gəlmir.-Sevil bacının üzünə baxmadan çarpayıdan durdu və geyinməyə başladı.
-Xəlil olacaq da. Başqa kim ola bilər ki? Pah, guya, yadına gəlmir?
Sevil heç nə demədi. Demək də istəmədi. Bu cür gözəl yuxudan sonra Xəlilin adını eşitmək bərbad bir hiss idi.

Hava tutqun və soyuq idi. Məktəbə gedən Kərəm atasının dükanının bu aykı gəlir-kəsirini, məktəb problemləri və başqa şeyləri fikirləşə-fikirləşə bir də gördü ki, yolu yarı eləyib. Birdən qabaqda gedən Kənanı gördü. Deyəsən, o da fikirli idi. Çünki demək olar ki, yolun ortasıyla gedirdi. Xoşbəxtlikdən yol boş idi. Kərəm barmaqlarını dodaqlarının arasına salıb fit çaldı. Kənan eşitmədi. Birdən Kərəm arxadan bir səs eşitdi. Uzaqdan sürətlə gələn maşın onlara yaxınlaşırdı. Kərəm cəld tərpənib irəliyə qaçdı, Kənanı qolundan tutub kənara çəkdi. Maşın eyni sürətlə siqnal verərək yanlarından ötdü. Kənan sanki, yatmışdı, ayıldı.
-Ə, sənin canına qəsdin var? Səhər-səhər camaatı niyə xətaya salırsan?- qorxudan rəngi qaçmış Kərəm onu danlamağa başladı.
-Hə, nə bilim? Maşının səsini eşitmədim.
-Heç mənim fitimi də eşitmədin. Nauçnik var qulağında?
-Yox, nə nauçnik? Prosto biraz fikirliyəm.
-Ə yaxşı da. Öldürmüsən e lap. Camaat elə bil qız sevmir? İndi qızdır da naz da eləyər, yox da deyər, sillə də vurar.
-Eh Kərəm,-Kənan ah çəkdi,-kaş dediyin kimi olaydı. Bu vabşe mənimlə danışmır.
-Bəs mən nə deyirəm? Naz eləyir də.
-Məncə naz eləmir, qorxur.
Kərəm heyrətlə Kənana baxdı:
-Səndən?
-Ə, yox e. Qardaşlarından.
-Uy da. Qaqaş ağır söhbətdir. Başın sağ olsun.
-Məzələnmə də. Ya da məzələn, məzələn. Başına gəlməyib