axı. Haradan biləsən?
-Doğrudan?-Kərəm Kənana baxaraq başını buladı.-Sən mənim yerimdə olsan, onda gərək özünü haradansa atasan.
Kənan dərdini unudub onu sorğu-suala tutmağa başladı:
-Niyə? Onun da qardaşları var, ya sənə üz vermir?
-Heç biri.
-Hmmm? Onda... hə, istədiyi var?
-Nç!
-Evlidir?
-Ə... qatıqlama səhər-səhər. Yox!
-Bəs nə?
-Özü bilmir.
-eee! Mən də deyirəm nədir? Bilmir, get de də.
-Deyə bilmərəm. Cürət eləmərəm.
-Kimdir ki? Qohumdur?
-Nç!
-Qonşudur?
-Nç!
-Məktəbdəndir?
-Nç!
-Sinifdəndir?
-Ayə, məktəbdən deyilsə, sinifdən necə ola bilər?
-Mən nə bilim e. Haradandır, Aydandır?
-Yox, Günəşdən.
-Hə, qaqaş. Səninki də ağır söhbətdir. Mən də sənin yerinə olsaydım, özümü atardım.
-Buna bax e, indi də sən mənimlə məzələnirsən?
-Hə, nə bilmişdin?
Kərəm qolunu Kənanın boynuna dolayaraq dedi:
-Dərd eləmə qaqaş. Allah kərimdir, düzələr.
-İnşallah!-Kənan ah çəkdi.-İnşallah sən də düzələr.
-Arzulamıram.-bu dəfə də Kərəm ah çəkdi.
-Niyə?
-Beləsi hamı üçün daha xeyirlidir.
-Can ay bala. Sən yanmısan ki. Yanıq Kərəmi.
Onlar dərdləşə-dərdləşə məktəbə çatırdılar.

Zəngə beş dəqiqə qalmışdı. Demək olar ki, uşaqların hamısı sinifdə idi. Kimisi söhbət edir, kimis qulaq asır, kimisi pəncərədən boylanır, kimisi isə öz yerində oturub dərs oxuyur, ya da xəyallara dalırdı. Züleyxa da fikirli-fikirli əlini başına dayayıb kitaba baxırdı. Onu belə görən Sevil soruşdu:
-Caan, nə olub?
Züleyxa fikirdən ayıldı. Sevilin onun ağzını yamsıladığını görüb gülümsədi:
-Heç nə caaan. Elə-belə.
-Elə-belə deyil axı.-Sevil gülümsəyə-gülümsəyə ona göz vurdu-De görüm, kimdir səni belə fikirlərə salan?
Züleyxa dodaqlarını büzərək:
-Əmim.-dedi.
Sevil duruxdu:
-Nə? O necə olur?
-Olur da. Srağagün zəng eləmişdi,-sonra dönüb təəccüblə Sevilə baxdı,-sənə deməmişəm?
-Yoox, nəyi?
-Əmim zəng eləyib məni...offf! Atamdan soruşdu ki, qızı verib eləmirsən?
-Həəə. Sonra?
-Qaynının oğluna qız axtarırlar.
-Belə dee. Caaan ay bacı. Yaxşı, bəs sonra nə oldu?
-Atam