i deşir.
Onların mübahisə elədiklərini görən Züleyxa Sevincə yaxınlaşdı:
-Sevinc, gəl bu tərəfə, fikir vermə!
Züleyxaya tərs-tərs baxan Qəmər dedi:
-Buna bax e. Bu kəndçi də özünü bir şey sayır. Yusif buna itin sözünü deyir, bu da Sevincə yaltaqlanır.
Bunu eşidən Züleyxa geriyə döndü:
-Nə dedin sən?!
-Nə eşitdinsə, onu!
-Sənin işin-gücün yoxdur? Bezmədin, onun-bunun arxasınca danışmaqdan?
-Zülüş, gəl bu tərəfə, baş qoşma. Onsuz da xeyri yoxdur.-bu dəfə də Sevinc Züleyxanı uzaqlaşdırmağa çalışırdı.

Zamangil birtəhər Tarieli Əlidən aralaya bilmişdilər. Yusifgil də Əlini aralayıb arxa pəncərənin qabağına gətirmişdilər. Qapının ağzına çatan Tariel qabaq pəncərənin qarşısında dayanıb qəzəblə ona baxan Ayana dedi:
-Xoşuna gəldi elədiyin? Xoşuna gəldi? Dincəldin?!
Bunu görən Əli:
-Ə, sənin ölümün çatıb? Bura gəl!-deyə yenidən Tarielin üstünə getmək istəyirdi ki, Yusif onun qabağını saxladı.
-Əli! Bəsdir, yeri deyil!-sonra üzünü Zamangilə tutub-Ə, çıxarın da onu çölə!-deyə qışqırdı.
Elə bu vaxt biri içəri girdi. Hamı biranlıq duruxub ona baxdı. Dalaşanlar üst-başlarını düzəltməyə başladılar.
-Nə olub burada?!-direktor Oqtay müəllimin səsi sinifdə əks-səda yaratdı. Sual və qəzəb dolu baxşılarla sinifdəkiləri süzdü.
Hamı sarısını udmuşdu.
-Hanı müəlliminiz?!
Ayan qorxa-qorxa irəli durdu:
-Gəlməyib.
-Hansı müəllimdir o?
-Şakir müəllim, Riyaziyyat.
-Sinifkomunuz kimdir?
-O da gəlməyib.
Bunları eşidən direktor daha da hirsləndi.
-Bu nə özbaşınalıqdır? Nə müəllim var, nə də sinifkom. Dəlixana zaddır bura sizin üçün, yoxsa məktəb?!-o, Tarielə baxaraq eyni tonla,-Bu nə viddir ə? Nəyi bölüşə bilmirdiniz?-deyə qışqırdı. Sonra-Dalaşanlar, otağıma!-deyə əlavə elədi.
Hamı qorxa-qorxa bir-birinə baxırdı. Ayan tir-tir əsir, ağlayırdı. Aradabir başını qaldırıb Əliyə baxır, sanki “Niyə belə elədin?” deyə soruşmaq istəyirdi. Əli isə onun baxışları altında sıxılır, elədiyi hərəkətə görə özünü peşman hiss eləyirdi. O, Ayanı müdafiə etmək istəyərkən, deyəsən,