onun qəlbini qırmışdı. Çünki Ayanın gözyaşlarına səbəb olmuşdu. Bu isə indi onu üzünə dəyən yumruqlardan daha çox incidirdi.Direktorun otağı. Qapı döyüldü. Direktor əsəbi halda “Gəl!” dedi. Qapı astaca aralandı. Əli, Tariel, Yusif, Kərəm, Kənan, Səbuhi bir-birlərinin ardınca otağa girdilər. Oqtay müəllim onları süzüb əsəbi halda:
-Dalaşanlar qalsın, qalanları çölə! Dərsinizə gedin!-dedi
Digərləri elə girdikləri kimi də bir-birilərinə dəyə-dəyə çıxdılar. Tariellə Əli gözlərini yerə dikib dayanmışdılar. Oqtay müəllim eynəyini gözünə sıxdı, barmaqlarını bir-birinə dayayıb onlara baxdı.
-Hə, başlayın görək!
Tariel astaca və çəkinə-çəkinə soruşdu:
-Nəyə müəllim?
-Məndən soruşursunuz? Sizin dalaşma səbəbinizi mən bilmirəm axı. Nəyi bölüşə bilmirdiniz?
Heç biri dinmədi. Bu Oqtay müəllimi daha da özündən çıxardı:
-Sizdən soruşuram, niyə dalaşırdınız?
Tariel dilləndi:
-Heç müəllim, xırda məsələ idi.
-Xırda? Ahaaa. Siz xırda məsələləri yumruqla həll eləyisinizsə, onda böyük məsələlərdə də bıçağa əl atırsınız, eləmi?
-Xeyr müəllim.
-Onda bəs nə?!
-Biz bir-birimizi səhv başa düşdük.-deyə bu dəfə Əli dilləndi.
Vəziyyətdən istifadə edən Tariel kinayə ilə Əliyə baxaraq:
-Bəli müəllim,-dedi,-o mənə söz atdı, mən də səhv başa düşdüm.
Əli tərs-tərs ona baxdı.
-Düz deyir?-deyə Oqtay müəllim Əliyə baxaraq soruşdu.
-Bəli, düz deyir.

Ayanla Sevinc bufetdən qayıdırdılar. Sevinc Ayanın saçlarını sığallaya-sığallaya:
-Canım, yaxşısan biraz?-deyə soruşdu
Ayan əlindəki salfetlə gözünü sildi, içini çəkə-çəkə dedi:
-Hə, biraz. Başa düşə bilmirəm axı, Əli niyə belə elədi?
-Burada başa düşməməli nə var? Hər qanacaqlı oğlanın eləyəcəyini elədi, səni müdafiə elədi də.
-Niyə Əli?
-Ay Ayan!-Sevinc bezmiş halda dilləndi-İndi bu yumruqları yemək onun qisməti imiş. Belə də ki, bunu Yusif, İsmayıl, nə bilim, Kərəm, ya qeyrisi eləsəydi də belə deyəcəkdin?
-Bilmirəm. Mən onu bu günə qədər heç belə görməmişdim. Bəlkə ona görə qəribə gəlir.
-Nə bilim, bəlkə də.-Sevinc onun