n reaksiyasını öyrənmək üçün onun üzünə baxa-baxa-Nədir, Əlinin sənə görə dalaşmağı xoşuna gəldi, yoxsa?-deyə soruşdu.
-Sevinc!-Ayan tərs-tərs ona baxdı.
-Nə dedim e doroqoya?-Sevinc gülə-gülə Asyanın ağzını yamsıladı.
Onlar orta pilləkənə yaxınlaşmışdılar ki, dəhlizin sol tərəfində-direktorun otağının qarşısında dayanan oğlanları gördülər.
-Gedək, görək nə oldu.-deyə Sevinc Ayanın qolundan çəkməyə başladı.
-eeee, yox ee, mən...-Ayan getmək istəmədi.
-Gəl, gəl.
Yusif yaxınlaşan qızları görüb amiranə tərzdə dedi:
-Siz hara gəlirsiniz? Çıxın yuxarı!
Sevinc ona məhəl qoymadan gözü göyərən Yusifə yaxınlaşdı. Əlini onun gözünün altına toxundurdu.
-Caaan, sənə də dəyib? Çox incidir?
Elə bu vaxt idman zalı tərəfdəki dəhlizdən iki qız çıxdı. Biri Gülər idi. O, Yusiflə Sevincin bu qədər yaxın (məsafəcə) və səmimi olduqlarını görüb kinayə ilə gülümsədi. Onu görən Yusif sanki Gülərə acıq verirmiş kimi əlini Sevincin əlinə toxunduraraq səmimi təbəssümlə:
-Narahat olma, yaxşıyam.-dedi.
Yusifin niyyətini anlayan Sevinc sərt şəkildə əlini çəkdi. Oğlanlar onlara baxıb qımışdılar. Elə bu vaxt qapı açıldı və Əli ilə Tariel çölə çıxdılar. Hamının diqqəti onlara yönəldi.
-Nə oldu?
-Töhmət verildi?
-Nə dedi direktor?
Tariel özündən razı şəkildə:
-Əşi heç nə. Həll elədim.-dedi.
Kərəm soruşdu:
-Necə həll elədin?
-Söz verdim ki, bir də uşaq-muşaqla dalaşmayacağam. Vsyo!
Qıcıqlanan Əli Tarielin üstünə getmək istəyirdi ki, oğlanlar yenə araya girdilər.
-Qaqaş, qurban sənə. Bunu arala da buradan.-İsmayıl Kərəmə dedi:
Əli yenə də Ayanın baxışlarına tuş gəlmişdi. Ayan bir kənarda dayanıb sual dolu baxışlarla ona baxırdı. Sevinclə Yusif təbii ki, vəziyyəti başa düşmüşdülər. Yusif əlini İsmayılın çiyninə qoyub dedi:
-Biz də yavaş-yavaş gedək.
-Bəs Əli?
-Hansı Əli? Hə, Əli? O da gələr.-Yusif İsmayıla göz vuraraq vurdu.-Yolu tanımır?
-Hə? Onda mən gedim qabaqdakılara yolu göstərim, sən də dostunu götür gəl. Ayan da yolu tanıyır da hərhalda.
-Hə, hə. Öz aramızdır,