ağıllısan ha?
-Hə, nə bilmişdin?
Yusif Ayanla Əlinin yanında dayanıb maraqla onlara baxan Sevincə yaxınlaşdı. Guya vacib nəsə deyirmiş kimi onun qoluna girib onu oradan uzaqlaşdırmağa başladı.
-Dost, bayaq demək yadımdan çıxdı. Bilirsən, nə olmuşdu? Deməli, dünən...,-bir qədər aralandıqdan sonra,-tez aradan çıxaq. Qoy, söhbət eləsinlər. Bəlkə xeyri oldu.-dedi.
Elə bu vaxt Ayan Sevinci onu da gözləmələri üçün səsləsə də Sevinc Yusifin guya ona vacib nəsə deyirmiş bəhanəsilə getməli olduğunu dedi. Sevinclə Yusif pilləkənlərlə yuxarı qalxmağa başladılar. Elə bu an bir-iki addım gedən Əlinin gözləri qaraldı, bir əliylə divarı, digərilə gözlərini tutdu. Onu belə görən Ayan qayıtdı. Təlaşla ona yaxınlaşdı:
-Əli, Əli! Nə oldu, yaxşısan?
Əli divara söykəndi:
-Narahat olma, yaxşıyam. Biraz başım fırlandı. Yəqin yumruqlardandır. Sən get, mənə görə narahat olma.-sonuncu cümləni isə ancaq cümlə xatirinə dedi. Çünki onun bu dəqiqə ən çox istədiyi şey Ayanın onun yanında olması idi.
-Dəlisən sən? Səni belə qoyub hara gedirəm.-deyə Ayan etiraz elədi.
Əli əlini gözlərindən aralayıb Ayana baxdı. Günahkarlara məxsus səs tonuyla:
-Bağışla,-dedi,-səni də incitdim.
Ayan onun bu sözünə təəəcüübləndi:
-İncitdin?
-Dalaşmağımı deyirəm də. Mən sadəcə səni Tarielə qarşı qorumaq istədim. Çünki çox artıq-əksik şeylər danışırdı. Amma görürəm ki, xətrinə dəydim, istəməsəm də səni ağlatdım. Bağışla.
-Yox, yox. Sən üzr istəməli heç nə eləməmisən ki. Düzdür, ağladım, çünki qorxdum.-sonra gülümsədi.-Səni heç dalaşan görməmişəm axı. Sevincin dediyi kimi, sən hər qanacaqlı oğlanın eləyəcəyini elədin. Çox sağ ol, Əli. Amma mənə söz ver.
-Söz?-deyərək Əli qaşlarını çatdı.
-Hə, söz. Söz ver ki, bir də heç kimlə dalaşmayacaqsan. Nə Tariellə, nə də qeyrisilə.
-Verərdim, amma...Tariel biraz...
-Mənə hörmət eləmirsən?
-Ayan!
-Əgər mənə hörmət eləyirsənsə bir də ona fikir vermə. Xahiş eləyirəm.
Əli Ayanın xahiş dolu o məsum baxışlarından keçə bilmirdi.
-Yaxşı, söz verirəm. Sənə söz