ə inanmayım ki?-Sevinc sonra Güləri süzərək:-Formanı geyinməmisən, girmirsən idmana?-məqsədli şəkildə bu sualı verdi.
-Yox, o itin sifətini görmək istəmirəm.
Sevinc söhbətin kimdən getdiyini bilsə belə yenə də:
-Kimin?!-deyə soruşdu.
-Yusifdir nədir, o zibilin. Zəhləm getmiş.
Sevinc əllərinə belinə qoyub dodaqlarını çeynəyə-çeynəyə Güləri süzdü:
-Gülər, bax sənə hörmət eləyirəm. Aranızı da mən düzəltmişdim. Amma o nə it, nə də zibil deyil, onun adı Yusifdir.
-Sən niyə hirslənirsən daha? Sənə bir söz dedim?
-Elə bil ki, dedin. Mən onunla uşaqlıqdan bir məhlədə böyümüşəm. Bir sinifdə oxumuşam. Biz dostuq. Elə-belə deyil haa əsl dost! Onu məndən yaxşı-ailəsindən sonra təbii ki, heç kim tanıya bilməz. Ona görə də Gülər, Yusif bu sözlərin heç birinə layiq deyil!
-Səncanı Sevinc, onu mənə tərifləmə! Belə yaxşı tanıyırsan onu? Bəs hər il bir qız fırlatmağına necə, yaxşı baxırsan? Maraqlıdır, sən mənim yerimə olsaydın, belə danışardınmı?
-Sən onu sevirdin?-Sevincin bu gözlənilməz sualından Gülər duruxdu. Nə deyəcəyini bilmədi. Sonra Sevinc kinayəli bir gülüşlə:-Gördün, sən özün də bunu sevgi yox, sadəcə vaxt keçirmək olduğunu yaxşı bilirdin. Oğlanlara bu cür şəraiti elə özümüz yaradırıq. Onları qınamağa haqqımız yoxdur. –dedi.
-Başına gəlməyib ona görə belə danışırsan. Sənin də xoşun gələn adam, lap elə Yusif kimisi gəlib üç-beş kəlimə xoş söz desə sən də o dəqiqə özündən gedərsən.
-Yox! O adam mənə ürəyini açsa da, açmasa da, mən heç vaxt onun qabağında qürurumu sındırmaram. Məncə qızda biraz qürur olmalıdır. Onu çox sevsən də özünü ondan uzaq tutmağı bacarmalısan. Əgər o da səni həqiqətən sevirsə əvvəl-axır sənə qayıdacaq!-Sevincin gözləri dolmuşdu.
Lakin heç birinin bayırda, qapının ağzında dayanıb bu söhbətə qulaq asan Yusifdən xəbərləri yox idi. O da artıq səhv elədiyinin fərqində idi. O çox vaxt itirmədən zala girdi.
-Nə oldu, Sevinci tapa bildin?-Ayan onu səsləyib soruşdu.
-Yox ee görmədim. Mən bufetə getmişdim.-deyə Yusif gözlərini qaçırdı.
Özündən