Tariel özünü sındırmasa da pərt idi. Əli də qızarmışdı. Amma utandığından yox, fərəh və mənəvi rahatlıq hissindən. Hiss edirdi ki, Ayanın gözündə ucalmağa başlayır. Bunu Ayanın ürkək və qaçaraq baxışları da sübut edirdi.Dərs qurtarmışdı. Sinif demək olar ki, boşalmışdı. Ayan qalıb Sakit müəllimə jurnalı yazdırırdı. Asya da onu gözləyirdi. Yusiflə Sevinc də sağollaşıb çıxırdılar. Qapıya çatanda Sevinc Ayanın qolundan tutaraq yana çəkdi, yavaşca qulağına pıçıldadı:
-Canım bağışla, bayaq sənin səhvini çıxarmaq istəmirdim. Amma Əli də pis vəziyyətdə idi.
-Narahat olma, inciməmişəm.-Ayan gülümsəyərək dedi.
Sevinc sağollaşaraq çıxdı. Bir neçə dəqiqə keçmədi ki, Sakit müəllim də sağollaşıb çıxdı. Ayan geyinib hazır dayanmışdı. Asya isə yerdə nəsə axtarırdı.
-Qde eta? Uf, itməyə vaxt tapdı.
-Aha, tapdım!-deyə Ayan pəncərənin yanından tapdığı karandaşı ona göstərdi.
-Ay, nə yaxşı! Spasiba doroqoya.-Asya dərindən nəfəs aldı.
-Dəyməz, doroqoya.-Ayan karandaşı ona uzatdı. İndi yığışdır çantanı, gedək.
-Uy mama, ujas! Bütün sumkanı boşaltmışam ki.-Asya bezgin halda partasının üstünə səpələdiyi kitab-dəftərlərinə baxdı.-Sən yaxşısı budur, apar jurnalı qoy, mən də sumkamı yığıb gəlirəm.
-Yaxşı, müəllimlər otağının qabağında gözləyəcəm.-deyib Ayan sinifdən çıxdı.
Yusiflə Sevinc pilləkənin sonuncu pilləsində idilər. Həmişəkitək nəyinsə üstündə mübahisə eləyirdilər.
-Sən və mən?-Sevinc əli ilə ikisini də işarə eləyib kinayə ilə gülümsündü.
-Hə, sən və mən. Bizim qədər möhkəm və yaxşı yola gedən dostlar var bu dünyada?
-Pah, guya biz yola gedirik? “Səninlə mənim qədər çox dalaşan dostlar yoxdur” desəydin daha məntiqli olardı.
Bu vaxt bayaqdandır onlarla addımbaaddım düşən və onlara qulaq asan Mehdi qəfildən qışqıra-qışqıra dilləndi:
-Tapdım, vallah tapdım!
Hər ikisi diksinib arxaya baxdı. Yusif əlini onun təpəsinə vuraraq:
-Nə var ə? Nə qışqırırsan? Ürəyimiz ağzımıza gəldi ki!-dedi.
-Tapdım, deyirəm.
-Nəyi?-Sevinclə Yusif bir ağızdan soruşdular.
-Bayaq sizə