ə danışdığım indeyskiy kinonun adı da “Sən və mən” idi.-deyə Mehdi, necə deyərlər, hırıldadı.
-Mən deyirəm də, bu gədə bir gün əlimdə mənim öləcək! O gün deyəsən bu gündür.-Yusif əlindəki kitab-dəftərini Sevincə verib Mehdiyə baxdı.-Mehdi, bacardığın qədər uzağa qaç! Çünki səni tutsam, sağ buraxmayacağam!-dedi.
Mehdi də sözə bənd imiş kimi qaça-qaça pilləkənləri düşüb qapıdan çıxdı. Yusif də onun arxasnca götürülüb:
-Haqqını hala elə, dost!-deyə qşqırdı və qapıdan çıxdı.
Əlində Yusif kitab-dəftərləri öz-özünə gülümsəyən Sevinc:
-Başdan xarab! Zəhləm getmiş! Guya hirsləndi də!-deyə deyinirdi.

Jurnalı təhvil verib müəllimlər otağından çıxan Ayan qapının qabağında Əli ilə rastlaşdı.
-Hafizə müəllimə içəridədir?-deyə Əli ondan soruşdu.
-Nə bilim, fikir vermədim.
-Nə isə, özüm baxaram.
Ayan aralanmaq istəyirdi ki, Əli yadına nəsə düşmüştək onun qolundan tutub geri qaytardı.
-Ayan.
-Nə olub?-deyə Ayan təəccüblə ona baxdı.
-Bayaq elə bil biraz sənin üstünə qışqıran kimi oldum. Bağışla, əslində elə demək istəmirdim. Onda biraz əsəbi idim.
-Əli,-Ayan gülümsəyərək ona baxdı,-narahat olma. Onda hamımızın əsəbləri gərgin idi. ona qalsa, mən də sənin üstünə acıqlandım. Sən də məni bağışla.
-Yox, yox, mən inciməmişəm ki.
-Görürsən, mən də inciməmişəm.
-Lap yaxşı. Onda...mən...onda...-sevincindən Əli nə deyəcəyini bilmirdi.
-Onda sən get, hə?
-Hə, Hafizə müəllimə.-Əli müəllimlər otağını işarə elədi.
-Hə, Hafizə müəllimə-deyə Ayan gülümsədi.
Onlar sağollaşıb ayrılanda dəhlizin o başından gələn Asya onları gördü və öz-özünə gülümsəyərək başını buladı.

Günorta saat iki olardı. Ev telefonuna zəng gəldi. Amma cavab verilmədi. Beş-on saniyədən sonra zəng təkrarlandı. Nəhəyət zəngi eşidən Xatirə müəllimə tozsoranı söndürüb telefona sarı qaçdı. Dəstəyi götürdü. Dəstəyin digər ucundan:
-Alo, salam. Xatirə müəlliməgilin evidir?-deyə bir qız səsi eşidildi.
-Bəli, buyurun?
-Xatirə müəlliməni olar?
-Özüdür, kimdir danışan?
-A, tanımadınız müəllimə?
-Yoox,