kimdir ki?-Xatirə müəlliməni heyrət bürümüşdü.
Bayaqdan rəsmi danışan qız birdən qəhqəhə çəkib gülməyə başladı:
-Belə unudulduq? Bayaqdan özüm sözü uzadıram ki, görən tanıyacaq? Nç, nç, ay Xatirə!
-Kəmalə?-Xatirə müəllimə onu gülüşündən tanımışdı.
-Axır ki, çox şükür! Az yanma səni, səsim elə dəyişilib məgər?
-Caaan, haralardasan az sən?
-Mən buradayam e, sən haradasan? Elə o gedən getdin.
-Hə, nə edək daha? Köçməli olduq. Amma indi qayıtmışam.
-Bilirəm, eşitmişəm. Məktəbimizdə işləyirsən?
-Hə, axır ki, ora qayıtdım. Sən özündən danış e, təzə nə xəbər?
-Mənəm də. Elnurla gündə dalaşırıq. Bu gedişlə nişanı atacam.
-Maşallah! Nişanlanmısınız, hələ bir nişanı atırsan da, amma mən hələ indi xəbər tuturam?
-Neyləyim, sən Bakıya qaçdın da.
-Az, mənim sinif yoldaşımla niyə yola getmirsən? Tapmısan gül kimi oğlanı, qədrini də bilmirsən.
-Pah, olmaz sənin sinif yoldaşından! Səndə təzə nə xəbər? Səni bezdirən yoxdur hələ?
-Yox,-Xatirə müəllimə köks ötürdü,-mən o dəftərləri çoxdan bağlamışam.
-Elə ən yaxşısını da sən eləyirsən. Başın dinc, qulağın sakit. Qulaq as, gör nə deyirəm. bu bazar boşsan?
-Bu bazar? Nə olub ki?
-Gəl də bizə, biraz söhbətləşərik. Həm də mən sənə nişan kasatlərini göstərərəm.
-Hmm..,-Xatirə müəllimə düşünməyə başladı,-bazar günü hazırlıqlarım var, amma beşə qədərdir. Sizə ancaq altıdan sonra gələ bilərəm.
-Hə, nə olar ki, lap yaxşı. Məni Elnur heç yerə qoymur e, yoxsa mən sizə gələrdim.
-Hə, başa düşürəm.
-Oldu onda, sağol. Bazar günü gözləyəcəm.
-İnşallah.

Əli artıq beş dəqiqə idi ki, eyni tapşırığa baxır, nəzərlərilə onu dəfələrcə oxusa da heç nə başa düşə bilmirdi. Çünki fikri qarışıq idi. Fikirli-fikirli karandaşın başını gah ağzına salır, gah onu əlində oynadır, gah da üz-gözünə vururdu. Birdən karandaş gözünün altına dəydi. Yüngül göynəmə hiss elədi. Barmaqlarını gözünün altına toxundurdu. Ağrı var idi, gözünün altı bərkləşmişdi, şişkinlik də hiss olunurdu. Lakin bu onda təəssüf və peşmanlıq yox, qürur hissi