i oyadırdı. Ayanın gözündə ucalmaq üçün öz gözünü fəda etmişdi. Özünü xoşbəxt sayırdı. Digər tərəfdən də Mirvari müəllimənin onun haqında dedikləri də onu fərəhləndirirdi. Bütün bunları fikirləşə-fikirləşə gülümsəyirdi. Birdən haradan ağlına gəldisə bir mahnı zümzümə eləməyə başladı:
Alışıb yanardım, köz istəsəydin,
Bir nəğmə olardım, söz istəsəydin,
Məni görmək üçün göz istəsəydin,
Kor qalıb verərdim, gözümü sənə
Sevdirə bilmədim özümü sənə.
Elə bu vaxt qapının zəngi basıldı. Əli tez çarpayısından durub qapıya qaçdı. Gözlükdən baxdı. Anasını görcək canına üşütmə düşdü. Anası onu belə görsə çox təlaşlanacaq və ardınca da bərk danlayacaqdı. Amma indiki halda da onun qapını açmaqdan başqa çarəsi yox idi. Besmələ çəkib qapını açdı. Açar-açmaz Məleykə xala onun üzünə baxmadan əlindəki ağır zənbilin birini ona verdi:
-Al a bala, bunu kuxnaya apar.
Əli əyilib digərini də götürmək istəyirdi ki, Məleykə xala etiraz elədi:
-Ağırdır oğul, sən onu apar.
Əli əlindəki ağır zənbillə mətbəxə doğru gedə-gedə anasından soruşdu:
-Bəs məni niyə köməyə çağırmadın? Bu boyda sumkaları tək dartmısan o boyda yolu?
Məleykə xala içəri girib qapını örtdü, ayaqqabılarını və gödəkçəsini soyundu. Nəfəsini dərə-dərə:
-Maaşı bu gün verdilər. Mən də dedim evə bir-iki produkt alım. Sonra əllərim dolu zəng eləyə bilmədim.
Əli artıq zənbili mətbəxə qoyub geri qayıtmışdı. Anasının gözünə görünməmək üçün başını bir qədər aşağı salmışdı. Bu vəziyətdə əyilib digər zənbili də götürmək istəyirdi ki, anası onu saxladı:
-Dayan, dayan. Başını qaldır.
Əli məyus halda başını qaldırdı. Amma anasının üzünə baxa bilmədi.
-Bu nədir, a bala? Yenə də dalaşmısan?
-Yox, yüngülvarı razborka idi.
-Yüngülvarı? Sənin yüngülvarı dediyin budur? Kiminlə vuruşmusan yenə də?
-Heç kiminlə.-Əli üzünü yana çəkdi.-Keçib gedəcək, narahat olma.
-Nə keçib gedəcək? Gömgöysən e. Bilirsən, Hüseyn bilsə nə olacaq?
-Nə olacaq e? Guya Hüseyn özü heç dalaşmayıb?
-Bunun dilinə bax sən! Buz zad qoymusan?
-Hə, uşaqlar