məktəbdə qoyublar.
-Məni ələ salmısan, a bala? Məktəbdə buz olur. Keç otur, görüm neyləyirəm.
Məleykə xala oğlunu qabağın qatıb özü də bayaqkı zənbili götürüb mətbəxə keçdi.Asyayla Sevinc söhbət eləyə-eləyə Xatirə müəlliməgilin blokuna girdilər. Başları söhbətə o qədər qarışmışdı ki, arxalarınca gələn Reyhanı da görməmişdilər.
-Da, doroqoya. Mən də çox qorxdum. Əlini heç vaxt belə görməmişdim.
-Hə, kim belə görmüşdü ki?
-Doroqoya, səndən bir söz soruşa bilərəm?
-Nə söz?
Asya onun rekasiyasını öyrənmək üçün Sevincə baxa-baxa:
-Əlinin Ayandan xoşu gəlir?-deyə soruşdu.
Bu sualı gözləməyən Sevinc duruxub tərs-tərs və guya sual dolu baxışlarla Asyaya baxdı:
-Nə, onu kim deyir?
-Yoxdur elə bir şey?
-Ay qız, sən nə danışdığını bilirsən? Belə şey ola bilər?-Sevinc gözlərini qaçırdı.
-Ola bilməz?
-Ola bilər, amma hal-hazırda belə şey yoxdur.
-Otkuda znaeş? Əlinin ürəyinə girmisən?
-Bəs bu günkü dava?
-Ufff Asya! Sən o boyda davadan bunu başa düşdün? Onda belə çıxır ki, bunu Yusif eləsəydi, Yusifin də ondan xoşu gəlmiş olacaqdı?
-Düzü əvvəl elə bilirdim. Amma gördüm ki, bu Yusif deyilmiş, Əli imiş
-Səncanı, Asya, bəsdir. Söhbəti bağla, özü də Ayangilin qapısındayıq. Suusss!-Sevinc barmaqlarını dodaqlarının üstünə bərk-bərk sıxaraq dedi.
-Xoroşo, xoroşo. Ayanı çağırmırıq?
-Ayan Xatirə müəllimənin yanındadır, yuxarıda.
Onlar söhbətləşə-söhbətləşə yuxarı qalxmağa davam elədilər. Bütün pilləkən boyu onlara qulaq asan, onlara görünməsin deyə bir mərtəbə aşağıda gələn Reyhan asta-asta pillələri qalxıb yuxarı boylandı. Qızların getdiklərindən əmin olub qapılarının zəngini basdı.
Axşamçağı idi. Xəlilovlar süfrə başında şam edirdi. Akif əmi evin təmirindən danışır, Dilşad xala isə həmişəkitək onun sadəlövhlüyü ucbatından hər işinin belə çətin alındığını deyib onu danlayırdı. Akif əmi bezmiş halda:
-Əşi, nə isə, oldu keçdi. Əsas odur indi hər şey yaxşıdır. Allah qoysa, təzə ilə evimiz də tam hazır olacaq.-dedi.
-Oleeeyyy!-Reyhan sevincək yerində atılıb