b düşdü.-Köçəcəyik, papa?
-eee, nə köçmək?-Ramin narazı halda ağzını büzdü.
Reaksiya verməyən bircə Ayan idi. O, fikirli-fikirli əlindəki çörəyi xörəyin içinə ovurdu. Akif əmi maraqlı təbəssümlə qızına baxaraq dedi:
-Nə bilim, onu Ayandan soruşun. Ayan.
Lakin bu Ayana təsir eləmədi. Reyhan qolu ilə onun qoluna vurdu.
-Ay qız, papa səninlədir.
-Hə?-deyə özünə gələn Ayan ətrafına baxdı.
-Bacı, çatmışıq e, düş.-deyə Ramin zarafatla güldü.
-Qızım, nə olub? Fikrin haradadır?
Dilşad xala tərs-tərs qızına baxıb biraz asta, biraz da eyhamlı səs tonuyla ah çəkərək:
-Allah bilir.-dedi.
Anasının baxışları altında özünü narahat hiss eləyən Ayan üzünü atasına tutdu:
-Heç ata. Nə deyirdin?
-Deyirdim, şəhərdəki evimiz hazırdır, təzə ilə tam hazır olacaq. Bacıngil köçmək istəyir. Sən nə deyirsən?
Dilşad xala tələm-tələsik sözə qarışdı.
-Sən uşağın sözü ilə niyə oturub-durursan? Ev hazırdırsa, deməli, köçməliyik.
Ayan yalvarış dolu baxışlarla atasına baxdı. Qızının halını anlayan Akif əmi gözünü ondan çəkib arvadına baxdı və dedi:
-Yayda köçəcəyik, Allah qoysa.-dedi.-Qoy qızımın da son zəngi olsun. Ev qaçmır ki, oradadır da.
-eee papa, olmadı ki.-Reyhan narazılıq eləməyə başladı.-Bezdim e, hər gün bir metro, iki marşrut dəyişməkdən. Köçsəydik, yolum qısalardı da.
-Eybi yox, qızım. Bu iki semestrı də döz. İnşallah gələn ildən yolun qısalar.
-Eh, ay Akif. Sən elə onun-bunun sözü ilə oturub-durmaqdan bu günə qalmısan da. Bir həsirsən, bir Məmmədnəsir.-Dilşad xala yenə özünü saxlaya bilməyib dilləndi.
-Ay arvad, bəsdir, başlama yenə də. Sənin deyəsən ətrafından xəbərin yoxdur? Nəyin çatmır? Beşindən pis yaşayırıqsa, on beşindən yaxşıyıq. Bunun dörddə birini tapmayanlar da var. Bir də onun-bunun dediyin kimidir ki, öz qızımızdır da. Deyirəm, qoy məktəbi qurtarsın, ondan sonra. Bu dəqiqə taleyi həll olunur, məktəbdən çıxarsaq, psixologiyası pozulacaq. Sonra da Allah eləməsin, imtahandan kəsiləcək. Sənə bu lazımdır?
Başını bulaya-bulaya Ayana baxan Dilşad