xala:
-Eh, ay kişi,-deyə köks ötürdü,-onun psixologiyası elə burada qalsa pozulacaq.
Bu söhbətdən təxminən bir saat keçmişdi. Akif əmi qonaq otağında divanda yarıuzanılı vəziyətdə xəbərlərə baxırdı. Uşaqlar isə öz otaqlarına çəkilmişdilər. Dilşad xala əlində kiçik bir siniylə içəri gəldi. Sinidəki fincanları və qəndqabını divanın qabağındakı kiçik masanın üstünə qoydu. Sinini də divanın üstündə bir yerə qoyub divanda oturdu. Gözünü televizordan çəkməyən Akif əmi:
-Xatirə neyləyir? Axır vaxtlar görünmür.-deyə xəbər aldı.
-Mən hər gün görürəm. Yaxşıdır. O da neyləsin, məktəb-ev-hazırlıq, başı qarışıq olur.
-Arada bir çağır, gəlsin. Heç olmasa, bizimlə bir yerdə şam eləsin.
-Hə, fikrimdə var. Çağıracam.-Dilşad xala qaşlarını çatıb barmaqları ilə alnını ova-ova öz-özünə deyindi-Sənə nəsə deyəcəkdim. Yadımdan çıxdı.
-Həə, deməli yenə də işin düşüb.- deyə Akif əmi əyilib fincanlardan birini götürdü.-Deyirəm axı bu dəm-dəstgah nədir?
-Gözündən gəlməsin. Hər gün elədiyim şey deyil?
-Yaxşı, yaxşı, zarafat eləyirəm. De görüm, nə deyirsən?
-Hə, qulaq as.-Dilşad xala pultu götürüb televizorun səsini azaltdı, sonra ehtiyatla qapıya tərəf baxdı. Biraz daha ərinə yaxın oturub asta səslə sözə başladı.-Sən gəl, uşaqların dediyi ilə oturub-durma. Hazır ev də düzəlib, başqa problemlər yaranmamış, köçək.
Akif əmi fincanı qaytarıb əvvəlki yerinə qoydu. Bezmiş halda üzünü turşutdu:
-Offf! İmkan vermə də çayı axıra kimi içim. Nə yapışmısan axı bu köçməkdən?
-Özün öz ağzınla deyirsən ki, qızın, Ayanın yayda imtahanı var. Gör, imtahan nə vaxt olacaq, iyunda, bəlkə də iyulda? Hələ Reyhanın da imtahanları var. Avqust da kı cırhacırdır. Biz ha deyib köçənə qədər sentyabr gələcək. Gəl elə isti-isti köçüb gedək.
-Bəs Xatirə?
-Xatirənin anasıgil qayıdacaq da yanına. Onsuz da Gülşad gəlini ilə yola getmir.
-Sən mənə başa sal görüm, sənin əsas dərdin nədir? Bu nəsə imtahan, ya da cırhacır məsələsinə oxşamır axı. Nə olub?
-Ay ölənlərinə rəhmət! Sən adını gərək Arif qoyardılar.