. Mən Ayana görə çox narahatam.
-Nə olub ki, Ayana?
-Bu Məleykə var e, bizim xəstəxanada medsestra işləyən.
-Məleykə?-deyə Akif əmi qaşlarını çatdı.
-Məleykə də, şəhidin arvadı. Oğlu da Ayanla oxuyur. Əli.
-Əli? Hə, Kamil! Şəhid Kamil Nəbiyev! Müharibədən əvvəl bizim idarədə kamaz sürürdü.
-Hə də, nə isə. Onun oğlu-Əli. heç xoşum gəlmir o gədədən.
-Niyə ki?
-Mənə elə gəlir ki, onun Ayanda gözü var.
Bayaqdan maraqla arvadının üzünə baxıb ona qulaq asan Akif əmi birdən qəhqəhə çəkib gülməyə başladı.
-Ha, ha, ha! Mən də bayaqdan diqqətlə qulaq asıram ki, bu ciddi nəsə deyəcək. Allah səni güldürsün!
-Bəsdir, sakit! Uşaqlar eşidəcək! Ciddi deyil, hə?
-Ay rəhmətliyin qızı...
-Mənim atam-anam hələ sağdır.
-Yaxşı, Allah ömür versin. Ay qız, istəyir, istəyir də. Burada nə var ki? Cavanlıqda olar belə şeylər. İndi bir yerdə oxuyurlar, məktəbi qurtarandan sonra hərəsi bir tərəfə dağılacaq, o da yaddan çıxacaq. Buna görə də məktəbdən uşaq çıxararlar?
-Uşaq deyillər e, ay Akif! Bunların indi ən pis vaxtlarıdır. Mən istəmirəm qızım səhv addımlar atsın, səhv qərarlar versin. Ona görə də onu buradan uzaqlaşdırmaq istəyirəm.
- Məleykə sənə nəsə deyib?
-Yox.
-Qapına elçi gəlib?
-Yox.
-Bəs onda nə olub? Deyir, qız evində toydur, oğlan evinin xəbəri yoxdur.
-Bəsdir də, zarafatın yeri deyil. Bu gün o gədə Ayana görə oğlanlarla dava eləyib.
-Nə üstündə?
-Bilmirəm, Xatirənin yanına hazırlığa gələn qızlar danışanda Reyhan eşidib. Bu gün dava eləyən, sabah...
-Dilşad, yaxşı! Qorxan gözə çöp düşər. Nəsə olsaydı, elə bu on ildə də olardı. İndi cəmi beş-altı ay qalıb, bu gün-sabah noyabr da çıxır. Gəl, belə əhəmiyyətsiz bir məsələyə görə uşağı məktəbindən eləməyək. Həm də o məktəbdə təkcə o oğlan oxumur ki. Ayanın padruqaları da var. Onsuz da ayrılacaqlar.
-Nə deyirəm ki, ay Akif, təki sən deyən olsun.
Dilşad xala əlacsız qalıb özünü əri ilə razı kimi göstərsə də ürəyi rahat deyildi. Nə də olsa, ana ürəyi idi. Heç vaxt balasının pisliyini istəməzdi.Altıncı günün