eləyirsən?-deyə soruşdu.
Bu Əliyə təsir eləmədi. O, dartıb Ayanın bantının birini açdı. Ayan ağlamağa başladı:
-Eləmə də! Ver bura! Ana, bax bantımı açdı.
Dilşad xala artıq hirslənərək:
-Bəsdir də a bala! Sənə söz çatmır?-deyə Əlinin üstünə düşdü.
Bayaqdan müəllimə ilə söhbət edən Məleykə xala bu vəziyyəti görüb yaxınlaşdı və Ayanın anasına:
-Ay xanım, siz Allah bağışlayın,-dedi,-uşaqdır.-sonra Əliyə-Mən sənə evdə nə demişdim? Üzr istə qızdan! De ki, bağışla, bir də eləməyəcəyəm!
Əli başını aşağı saldı və ağlayan Ayana:
-Bağışla. Bir də eləməyəcəyəm.
Ayan içini çəkə-çəkə:
-Eybi yox.-dedi.”
Əli bütün bunları fikirləşə-fikirləşə heç özü də bilmədən yuxuya getmişdi.

Səhər saat yeddi idi. Telefon çalmağa başladı.
-Əli, ay Əli! Dur, saat yeddidir.-Əlinin qardaşı Hüseyn yarıyuxulu halda onu çağırmağa başladı.
Ancaq telefon hələ də çalır və Əli hələ də yatırdı.
-Offf! Əli! Hər səhər səni mən oyadacamsa daha niyə bu telefonu zəngə qurusan? Dur!
Hüseyn əl atıb stolun üstündəki telefonu söndürdü və yenə Əliyə səsləndi:
-Ay gədə! Heyyy!
-Hmmmm?... Yox, sən bilməzsən!... Sən öl, o ofsayt idi.
-Yaxşı qağa. Sən ki, məni yatmağa qoymadın...
Hüseyn qardaşının telefonunu götürdü və öz çarpayısından durub onun çarpayısında oturdu, telefonu qulağına qoyub Əliyə eşitdirə-eşitdirə danışmağa başladı:
-Alo? Sabahın xeyir Ayan. Hə? Əli? Yatıb ee Əli. Ayan olar o sənə sonra zəng eləsin?
Əli Ayan adını eşidən kimi yerindən dik atıldı
-Nə?! Ayan?!
Bu an içəri girən Məleykə xala Əlinin çarpayısından sıçramasını görüb qorxdu.
-Bismillahir rəhmani-rəhim! A bala, nə oldu sənə?
Hüseyn qəhqəhə çəkib güldü:
-Bax belə durarsan. Qorxma, ay ana! Oğlunu Ayan...e çaşdım ee, cərəyan vurdu.
-Ay sizi yenə yola getmirsiniz?-Məleykə xala oğullarının başını sığalladı.
Bayaqdan bəri özünə gəlməyə çalışan Əli:
-Ana, bu oğluna de də! Məni yatmağa qoymur.-deyə anasına şikayətləndi.
-Aaa kim?! Mən?! Başladı da. Bundan sonra hər səhər saat yeddidə bunun yerinə mən