xəbərsiz onun üzündə bir təbəssüm yaranmışdı. O, gəlib İsmayılın yanında oturdu. İsmayıl bu vaxt oğrun-oğrun Sevilə baxırdı. Yusif əlini İsmayılın çiyninə qoyub:
-Səhərkinə görə bağışla qaqaş. Mən biraz tez özümdən çıxanam.-dedi.
İsmayıl da əlini onun əlinin üstünə qoyaraq razılıqla başını yellədi:
-Eybi yox. Sən bağışla. O cür zarafatlar eləməməliydim.
Əli kənardan bunları belə görüb soruşdu:
-Nə olub ə orada? Barışdınız?
-Barışdıq? Biz küsməmişdik ki.-Yusif İsmayıla göz vurdu.
-Başa düşmədim? Bəs mənim gözümün günahı nə idi?
-O da sənin günahındır. Əl altına girməzdin.-İsmayılla Yusif gülüşdülər.
-Yaxşı gələn dəfə dalaşanda ayırmayacağam.
Elə bu vaxt Yusifin gözləri idman zalına girən Sevincə sataşdı, lakin onu görsə də gözlərini qaçırmağa çalışdı. Elə Sevinc də.
Sevinci görən Ayan onu danlamağa başladı.
-Ay qız haradasan? Dərs qurtardı ee.
Sevinc gözlərini qaçırdı.
-Heç, Asya ilə müəllimdən icazə almağa getmişdik.
-Bəs o hanı?
Elə bu vaxt Asya da zala girdi.
-Devoçki, icazə aldım axır ki. Mirvari müəlliməni də tapmaq mümkün deyil. Dərsdə imiş. Koroçe, gedib dərsindən icazə aldım. Mən gedirəm.
Sevinc qızardı. Ayan əvvəl maraqla ona baxdı, sonra üzünü Asyaya tutub:
-Uğurlar! Kaş biz də gələ bilsəydik.-deyə onun əllərindən tutdu.
-Ne volnuytes, bacım da mənimlə gedir. O, telefona çəkəcək. Voskreseniya gəlib baxarsınız.
-Hələlik, uğurlar!
-Asya uğurlar!
Asya sağollaşıb zaldan çıxdı. Ayan Sevincə dönərək sual dolu baxışlarla:
-Sevinc, sən harada idin?-deyə xəbər aldı.
-Bufetdə.-Sevinc yenə gözlərini qaçırırdı.
-Yalan niyə danışırsan? Yusif bu dəqiqə bufetdən gəldi, səni soruşdum, dedi görməmişəm.
-Yaxşı, yalan deyirdim. Gülərlə danışırdım.
-Kiminlə?
-Bir də deyim?
-Nə haqqında?
-Heç. Bu ağıllı haqqında atıb-tuturdu.
-Yusif haqqında?
-Ondan başqa ağıllı tanıyırsan?-Sevinc daha sakit şəkildə sözünə davam elədi.-Hə. Mən də dedim ki, mənim dostum haqqında elə aşağı-yuxarı danışa bilməzsən. Sən özünü elə yüngül aparmasaydın o da səni o