n yazılmaq istədiyini dedi. Yaxşı oxuyanların hamısı yerbəyerdən həvəslə dilləndilər. Çox keçmədi ki zəng də vuruldu və Şakir müəllim içəri girdi. Həmişəkindən fərqli olaraq o, solğun və halsız görünürdü. Uşaqlar onu görüb yerlərinə keçdilər və salamlaşmaq üçün ayaq üstündə dayandılar. Onları belə görən Şakir müəllim gülümsədi və əli ilə oturmalarını işarə elədi. O da öz yerinə oturub gödəkçəsini əyninə bərk-bərk basaraq sinfə göz gəzdirdi. Öskürə-öskürə dedi:
-Əlinizdən xəstələnib evdə qalmaq da olmur. Gərək bütün məktəb bilməli idi ki, Şakir müəllim dərsdə yoxdur? Sakit dayana bilmirdiniz?
Heç kim dinmədi. Şakir müəllim Əliyə baxıb sakit amma təəssüflü səs tonu ilə:
-Sən də qoşuldun bunlara?-deyə soruşdu.
Əli heç nə demədən gözlərini partaya dikib dayandı. Şakir müəllim isə daha heç nə deməyib jurnalı açıb vərəqləməyə başladı. Əli isə gözlərini partadan çəkmirdi. Rəngi solmuş, əhvalı korlanmışdı. Ona təsir eləyən danlanmağı deyil, Ayanın yanında danlanmağı idi. Hər bir dəliqanlı kimi bu hal onun da qüruruna toxunurdu. Dərin düşüncələr içərisində gözünü partaya zilləmiş Əlini sağ yanağından sürüşüb əlinin üstünə düşən bir damcı göz yaşı oyatdı. Tez özünü yığışdırıb yanağını sildi. “Görən oldumu?” təlaşı ilə ətrafına boylandı. Bircə Tariel ona baxıb kinayəli təbəssümlə başını bulayırdı.
Dərsi boş olan Xəyal müəllim müəllimlər otağında oturub vaxtını bədii əsər oxumaqla keçirirdi. Otaqda ondan başqa da iki müəllimə var idi. Onlardan biri dərsi bitən Ülviyyə müəllimə idi ki, o da geyinib otaqdakılarla sağollaşıb çıxdı. Bir neçə dəqiqədən sonra Biologiya müəlliməsi Gülnarə müəllimə həmişəki hövlank və cəld addımlarla içəri gəldi. Coğrafiya müəlliməsi Vəfa müəllimə ilə salamlaşıb onun yanına oturdu. Xoş beş-on beş və bəzi şəxsi problemlərin müzakirəsindən sonra o, müəllim yoldaşına daha yaxın oturub asta səs tonu ilə:
-Bilirsən, müəllimələrdən birinə elçi çıxıb.-dedi.
-Cavan müəllimələrdən?-deyə Vəfa müəllimə həmişəki saflığı ilə soruşdu.
-Ay qız, hə! Qoca