olmayacaq ki!
-Kimə?
-Xatirəyə.
Bayaqdan istəmədən də olsa bu dialoqa qulaq asmalı olan Xəyal müəllim bu sözü eşitcək refleksiv olaraq gözünü kitabdan çəkib Gülnarə müəlliməyə baxdı. Özündən asılı olmadan ürəyi əsməyə başladı. Gülnarə müəllimə isə danışmağa davam edirdi:
-Deməli, oğlangil xalam qızı ilə qonşudurlar. Blok qonşusudur, ya bina qonşusudur, bilmirəm. Yaxşı, ziyalı ailədirlər. Oğlan özü də ali təhsillidir. Gömrükdədir, ya buxalteriyadadır, nəsə yaxşı yerdə işləyir.
-Kimlərdəndir?
-Elə də yaxşı tanımıram. Amma oğlan özü qızı görüb bəyənib. Anası da arayıb-axtarıb xalam qızına da deyib ki, mən də araşdırım. Qismətdən Xatirənin podruqası bizim qonşumuz çıxıb.
-Bəs Xatirənin xəbəri var?
-Az yox, nə xəbəri? Bir-iki günə Xatirə Kəmaləgilə gəlməlidir. Orada bir fürsət görüşdürəcəyik. Görək də.
-Mən başa düşə bilmirəm ee, hansı dövrdə yaşayırıq? Oğlandır, bəyənib, gedib yaxınlaşıb özünə desin də. Daha bütün aləmə car yaymağın nə aləmi var? Özü də guya ali təhsillidir.
-Daha orasını da özləri bilər. Məndən araşdırıb tapmaq idi.
-Nə bilim, Allah xeyrini versin.-deyə Vəfa müəllimə guya razı halda dodaqlarını büzdü.
Xəyal müəllim isə artıq on dəqiqəyə yaxın idi ki, vəziyyətini dəyişmədən oturmuşdu. Gözlərini kitaba zilləmişdi. Arabir qırpılan kiprikləri və qalxıb-enən sinəsi həyatda olduğunu deyirdi. Bu sükut zahirən idi. Daxilində isə fırtınalar baş qaldırmışdı. Ürəyi çırpınır, bədəni uçunurdu. Onu özünün də anlamadığı bir həyəcan, bir narahatlıq bürümüşdü. Nə olmuşdu? Onu bu hallar salan səbəb nə idi? Özünü olduqca çarəsiz, əl-qolu bağlanmıştək hiss edirdi. Bir anlıq durub çölə çıxmaq istədi, amma belə etsə buradakıların şübhələnəcəyindən ehtiyat edib yerindən tərpənmədi. İndiki vəziyyətdə nə edə bilərdi axı? Hislərindən özünün də əmin olmadığı bir vaxtda Xatirənin o oğlanla görüşməsinin qarşısını necə ala bilərdi?
Beşinci dərsin bitməsinə dəqiqələr qalırdı. Sevil “Zülüş, səni çöldə gözləyirəm.” deyib qızların geyinmə-soyunma otağından çıxdı. Ağır