r addımlarla gəlib dəhlizə çıxışdakı pəncərənin yanında dayandı. Gözü həmişə burada olsa da demək olar ki, heç vaxt fikir vermədiyi çöldəki tənha söyüd ağacına sataşdı. Yarpaqlarının çoxunu payıza qurban vermiş bu ağac qalan on-on beş yarpağı ilə küləyə tab gətirməyə çalışırdı. Sevil birdən sol qolunda yüngüllük hiss elədi. Sanki nəsə qırılaraq onun qolundan sürüşə-sürüşə aşağıya doğru düşürdü. Cəld qoluna baxan Sevil çantasının qulpunun qırıldığını görüb öz-özünə deyinməyə başladı. Deyinə-deyinə də çantasını pəncərənin artırmasına qoydu. Bu əsnada ona yaxınlaşan İsmayıl onun bu halını görüb:
-Sevil, nə olub?-deyə maraqla xəbər aldı.
İsmayılın səsinə diksinən Sevil cəld arxaya döndü və o görməsin deyə bir əli ilə çantasının qulpunu çantaya bitişik vəziyyətdə tutdu.
-Heç nə.
-Bəs niyə öz-özünə danışırsan?-deyə İsmayıl gülümsəyərək soruşdu.
-Nə bilim, elə-belə.
-Üzünü yazmısan, deyəsən. Sağ yanağını.
-Nə?-deyə Sevil əlini çantadan çəkib yanağını silməyə başladı.
İsmayıl Sevilin problemini öyrənmək üçün kiçik bir hiyləyə əl atmışdı. Sevilin yanağında heç nə yox idi. Əlini çantasından çəkdiyindən qırıq qulp boynunu bükərək çantaya söykəndi.
-A, sumkana nə olub?
-Qulpu qırılıb.-deyə Sevil məyus halda dilləndi.
-Bəs necə aparacaqsan?
-Nə bilim, birtəhər apararam da.
İsmayıl iki əli ilə çantanı götürüb:
-Uyy, Sevil, bu çox ağırdır.-dedi.
-Bilirəm.-deyə Sevil körpə uşaqlartək məyus halda gözlərini yerə dikdi.
Sevilin çarəsizcəsinə “Bilirəm.” deməsi İsmayılın qəlbini incitdi. Bir müddət o da çarəsizlik ifadə edən baxışlarla dodaqlarını çeynəyə-çeynəyə gözlərini yerə dikdi. Lakin bu məyusluq və çarəsizlik dolu sükut çox az davam elədi. İsmayıl öz çantasını açıb bir xeyli içini gəzdi. Sevil isə maraqla onu izləyirdi. Uzun çəkən axtarışlardan sonra İsmayıl oradan top şəkilli bir klok çıxarıb Sevilə uzatdı:
-Tut bunu.
-Bu nədir?-təəccüb içində bir kloka, bir də İsmayıla baxan Sevil soruşdu.
-Nəyə oxşayır?
İsmayıl günün qəhrəmanı olan qulpu qırıq çantanı