a düşdüm. Niyə özünü yorursan?-dedi.
Hər ikisi susurdu. Külək isə Yusifin yalanına əsəbləşmiştək daha möhkəm əsir, vahiməli bir vıyıltı qoparırdı. Yusif isə yalan demirdi, sadəcə inkarı inkar edirdi. Bu isə, elmi cəhətdən doğru demək idi.
Mətbəxin pəncərəsindən bir xeyli aşağıya boylanan Malik əmi sonra qolundakı saata baxıb narazı halda mətbəxdə yemək hazırlayan arvadına dedi:
-Bu qız harada qaldı e, gör saat neçədir?
-Həmişə bu vaxtlarda gəlir də ay Malik, niyə narahatsan?
-Qoşmusan qızı camaatın oğluna, sonra da deyirsən, niyə narahatsan? Qız uşağının axşam saat səkkiz-doqquzda oğlanla küçələrdə nə işi var?
-A, başıma xeyir,-Xavər xala qazanın qapağını örtüb soyuducunu aça-aça,-camaatın oğlu dediyin iyirmi illik qonşunun oğludur da. Həm də bu uşaqlar körpə vaxtdan bir yerdə, bacı-qardaş kimi böyüyüblər.-dedi.
-Bacı-qardaş kimi?-Malik əmi dönüb istehza ilə ona baxdı.-Sən elə belə deyə-deyə özünü aldat. Sabah, birisi gün, Valehgil qapımızı döyəndə deyəcəm sənə.
-Malik, qurban olum, bəsdir. Sevincin yanında da belə deyib qızı fikrini qarışdırma.
-Onsuz da susuramsa, qızıma görə susuram.-Malik əmi yenidən pəncərəyə sarı döndü.-Yoxsa o Yusifin heç salamını da almaram. Zəhləm gedir o gədədən. Atası kimi şitdir.
Xavər xala daha heç nə deməyib başını buladı və işinə davam elədi.
Malik əmi gözünün ağı-qarası bircə qızı-Sevinci dünayalar qədər çox sevirdi. Arvadından fərqli olaraq o, qızını ərköyün böyütmüşdü. Hər dediyini edər, hər istədiyini alardı. Hətta arvadının qarşı çıxdığı məsələlərdə də qızını müdafiə eləyərdi. Özü uşaq evində böyüyüb ata-ana qayğısından məhrum olduğundan ailəsinə möhkəm-möhkəm sarılar, onu bütün pisliklərdən qorumağa çalışar və gücü çatdıqca ailəsini hər şeyin ən yaxşısı ilə təmin etməyə çalışardı. Xavər və Sevinc onun bu dünyadakı hər şeyi idi. Amma nədənsə o qonşuluqda yaşayan və qızı ilə bir böyüyən Yusifə heç cür isnişə bilmirdi. Bu dəlisov, şən oğlan onun gözünün düşməni idi. Arvadı nə qədər “Onlar bir yerdə, bacı-qardaş kimi