məsələsidir?
Bunu gözləməyən İsmayıl duruxub bacısının üzünə baxdı:
-Haradan bildin?
-Üz-gözünün halından. Hə, de görək adı nədir?
-Dayan da, nə adı? Hələ səndən nə soruşacağımı da bilmirsən.
-Niyə bilmirəm. Böyük ehtimalla ürəyimi necə açım deyə soruşacaqsan.
-Hə, elədir.
-Sən də birinci dəfə aşiq olduğundan təcrübəsizsən. Nə danışacağını bilmirsən.
-O da düzdür.İndi de görüm, mən nə edim?
Leyla çiyinlərini çəkdi:
-Nə bilim.
-Yaxşı da Leyla! Bayaqdan hər şeyi bilirdin?
-Hə, mən də bayaqdan bacı idim, indi Leyla oldum?
İsmayıl bacısının əllərindən tutub yalvararcasına:
-Bacı, qurban olum, mənə kömək elə də. Onu çox sevirəm, amma heç cür ürəyimi aça bilmirəm.-dedi.
Leyla gülümsəyərək qardaşının saçlarını qarışdırdı.
-Hə, belə mələyərsən. Dayan görək, nə fikirləşə bilirəm.
Bir neçə saat keçdi. Bacısının da məsləhəti ilə İsmayıl belə qərara gəldi ki, Sevilə ürəyini açmağın ən yaxşı yolu məktubdur. Bəziləri sevgi məktubunu qorxaqlıq və cəsarətsizlik kimi qəbul eləyə bilər, amma bu üz-üzə gəlib heç nə deyə bilməməkdən yaxşı idi. İsmayıl artıq bir neçə vərəq qaralamışdı. Biraz fikirləşəndən sonra belə qərara gəldi ki, hər sözü bir vərəqə yazıb büküb atmaqla israfçılıq eləməkdənsə ürəyindən keçənləri qaralama halında bir vərəqdə yazıb, düzəlişlər edib təmiz vərəqə köçürsün. Amma bu da asan deyildi. Ürəyindən o qədər sözlər keçirdi ki...
Saatın əqrəbləri yerində durmur, axşam düşürrdü. Xatirə müəllimə məktəb illərini xatırlaya-xatırlaya Kəmaləgilə gedirdi ki, telefonuna gələn qısa zəng onu fikirdən oyatdı. Əl atıb çantasından telefonu çıxardı. Anası idi. Geri yığsa da operator qızın verdiyi bəd xəbər əhvalını pozdu. Telefonu söndürüb ətrafa boylandı. Beş-on addım aralıda bir dükan var idi. Addımlarını yeyinlədib dükana sarı getdi. Səsi çölə qədər gələn televizor və rəflərin arxasından görünməsə də orada olduğu məlum olan satıcı. Xatirə müəllimə içəri göz gəzdirib:
-Bağışlayın, burada kimsə var?-deyə soruşdu.
Amma deyəsən satıcı eşitməmişdi. Rəfə biraz