z da yaxınlaşan Xatirə müəllimə daha yüksək səslə:
-Ay oğlan, ay oğlan.-deyə artıq görünən satıcıya səsləndi.
Oturduğu stula bərk-bərk söykənib gözləri yumulu halda mahnının cazibəsinə qapılan oğlan axır ki, onu eşitdi və dik atılıb özünü düzəldə-düzəldə:
-Buyurun xanım. Bağışlayın eşitmədim.-dedi.
-Eybi yox, kontur var?
-Kontur?-pultu götürüb televizorun səsini azaldan oğlan çaşqınlıqla ətrafa göz gəzdirdi
-Bir dəqiqə, baxım görüm, haradadır?
-Başa düşmədim, siz buranın satıcısı deyilsiniz ki?
-Xeyr,-oğlan gülə-gülə dilləndi,-qonşumuzundur. Oğlan evə qədər gedib, buranı da mənə tapşırıb. Mən nəzarət eləyirəm.
Başını yelləməklə reaksiya verən Xatirə müəllimə ürəiyində “Guya nəzarət eləyir. Dükanı yarsalar, xəbəri olmaz.”deyə düşündü. Bu vədədə konturun qoyulduğu yeri axtarıb tapa bilməyən oğlan telefonunu götürərək kiməsə zəng elədi. Danışıb teledfonu söndürdükdən sonra üzünü Xatirə müəlliməyə tutub:
-İndi gəlir.-dedi.
Heç yarım dəqiqə keçmədi ki, dükanın əsl sahibi içəri girdi. Girər-girməz də:
-Ə, sən nə vaxt adamı yarıtmısan ki?-deyə oğlanın üstünə düşdü.
Səsin sahibini tanıyan Xatirə müəllimə arxaya döndü. Kərəm onu görüb həm təəccüb, həm də həyəcan və sevinclə ancaq:
-Xa...Xatirə, Xatirə müəllimə?-deyə bildi.
-Kərəm? bura sizindir?
-Bəli, bəli, atamındır.
Bayaqdan bəri onları izləyən oğlan sanki nəsə xatırlamıştək:
-Ayə, bu yayda burada yıxılan qız deyil?-deyə Kərəmə Xatirə müəlliməni işarə elədi.
Oğlana göz-qaş eləyən Kərəm rəfin arxasına keçib yenidən onu danlamağa başladı. Ən alt siyirmədən konturu götürüb:
-Hansından müəllimə?-deyə soruşdu.
-Bir manatlıq sim.
Kərəm onun istədiyim kontur kağızını rəfin üstünə qoydu. Xatirə müəllimə pulu uzatdı, Kərəm isə götürməyəcəyini dedi. Xatirə müəllimə pulu götürməsə inciyəcəyini, bir daha bura gələməyəcəyini dedi. Yalnız bundan sonra Kərəm pulu götürdü. Xatirə müəllimə isə sağollaşaraq çıxdı. Kərəm vəziyyətini dəyişmədən heyranlıqla onun arxasınca baxırdı. Bu vaxt arxadan bayaqkı oğlan:
-Ah