yavaş-yavaş aralanmağa başladılar.
Ortalıqda tək qalan Xəyal müəllim əvvəlcə çaşqınlıq içərisində nə edəcəyini bilmədi, evə qayıtmağı fikirləşsə də qaranlıqda ondan xeyli uzaqlaşmış həmkarını da tək qoymaq istəmədi. xatirə müəllimənin onu tərsləyəcəyini bilsə də çarəsi yox idi. bu gün olmasa da sabah onunla üz-üzə gələməli olacağını düşünüb addımlarını yeyinlədib onun arxasınca getməyə başladı:
-Müəllimə, müəllimə. dayanın bir dəqiqə.
Xatirə müəllimə də sanki bunu gözləyirmiş kimi dayanıb ona sarı çevrildi. Əsəbindən damağını çeynəyir, həm də qıpqırmızı qızarmışdı. Təəssüf ifadə edən baxışlarla həmkarına baxıb:
-Xəyal müəllim, bu nə deməkdir?-deyə soruşdu.
-Vallah müəllimə, mənim heç nədən xəbəlim yox idi. hamısı anamgilin işləlidi.
-Heç nə eşitmək istəmirəm! ayıb olsun!-deyən Xatirə müəllimə yenidən ondan aralanmaq istəyirdi ki, Xəyal müəllim bu dəfə onnu qloundan tutub:
-Həqiqətən də ayıb oldu, deyəsən. Siz mənə sona qədəl qulaq asmadınız.-dedi.
-Nəyə qulaq asacam?-Xatirə müəllimə sərt şəkildə qolunu çəkdi.-ananızın arxasınca düşüb necə qız bəyənməyə gəldiyinizi?-sonra istehzalı təbəssümlə-Biz bir məktəbdə işləyirik e, müəllim. İş yoldaşıyıq. Ali təhsilli müəllimsiniz. Ayıb deyil bəs?-dedi.
Bir qədər dinə bilməyən Xəyal müəllim sonra utana-utana baxışlarını ondan qaçıraraq:
-Yaxşı, etilaf eləyiləm.-dedi.-Mən həmişə anamın dalınca düşüb məcbulən (bu sözü xüsusi vurğu altında dedi) qız bəyənməyə gediləm. Anamın xətlinə dəyməmək üçün başqa çaləm olmu. Məcbulən getdiyim üçün də heç kimi bəyənmiləm.
-Bundan mənə nə?
-Yəni, deməyim budu ki, əgəl mən bu gün sizi bulada göləcəyimi bilsəydim, inan ki, evdən çölə çıxmazdım.
-İnanmıram!-Xatirə müəllimə kinayə ilə başını buladı.
-Müəllimə, bi düşünün də əgəl mən sizdən xoşum gəlsəydi, bunu ilk olalaq sizin özünüzə deməzdim?
Bayaqdan əsib-coşan Xatirə müəllimə bu sözdən susub gözlərini yerə dikdi. Deyəsən Xəyal müəllim haqlı idi və o həmkarının üstünə çox getmişdi. Xəyal müəllim isə gözlərini heç də xoş