ş olmayan təsadüf nəticəsində yenidən qarşılaşmalı olduğu həmkarından çəkə bilmirdi. Qurduğu sonuncu cümlə isə sadəcə qarşısındakı insanı sakitləşdirmək, vəziyyəti yumşaltmaq xatirinə idi. O artıq hislərindən əmin idi.
-Sizinlə çox sərt danışdım deyəsən. Bağışlayın.-gözlərini yerdən çəkməyən Xstirə müəllimə birdən dilləndi.
-Nç, siz nolmal davlandınız. Kim olsa, belə eləyədi. Əsas mən üzl istəyiləm. Belə olmağını istəməzdim.-deyə gözlərini birtəhər ondan çəkə bilən Xəyal müəllim sonra ətrafa boylandı.-Bi halda ki, vəziyyət belə alınıb, heç olmasa sizi evinizə qədə ötülüm.
Xatirə müəllimə gülümsəyərək başını yellədi. Beləcə onlar yavaş-yavaş söhbət eləyə-eləyə yola düzəldilər. Yolboyu ora-bura boylanan Xəyal müəllim ətrafda tanış adamın olacağından ehtiyatlanırdı. Nə də olsa, məktəb balaca yer idi və çıxacaq söz-söhbətlər heç biri üçün yaxşı olamayacaqdı. Amma ətrafda heç kim görünmürdü. Ya da Xəyal müəllim yanılmışdı. Çünki onlardan beş-on addım aralıda onlarla addımbaaddım gələn Kərəmi görməmişdi.Bu olanlardan bir neçə həftə keçdi. Bu müddət ərzində İsmayıl nə qədər cəhd eləsə də məktubu Sevilə verə bilmədi. Ya fürsət tapmadı, ya da cəsarət edə bilmədi. Gülnarə müəllimə isə utandığından məktəbdə Xəyal müəllim və Xatirə müəllimə ilə üz-üzə gələ bilmədi. Elə Xəyal müəllim də həmin axşam ona qaranlıq qalan suallarına cavab tapa bildi. Məlum oldu ki, anası Xəyal müəllim duyuq düşməsin və məktəbdə söz-söhbət yayılmasın deyə qoşusuna Gülnarə müəlliməyə onları nişan verməməyi tapşırıbmış. Ona görə də qonşu qadın oğlanın gömrükçü və ya mühasib olduğunu deyib. Lakin nə Xəyal müəllim, nə də Xatirə müəllimə onlar üçün yeni bir problemin yarandığından xəbərsiz idilər. Belə ki, onları bir yerdə görəndən sonra Kərəm Xəyal müəllimin dərslərinə girmir, girəndə də onunla dalaşıb dərsin yarısından çıxırdı.
Dekabr ayının ikinci bazar ertəsi günü idi. Saat doqquza on beş dəqiqə işləyirdi. Gecəni yenə gec yatan Yusif səhər də gec oyanmış və dərsə gecikmişdi. Anası yenidən işə