başladığı gündən bu hal demək olar ki, hər gün təkrarlanırdı. Anası hər gün işə gedəndə onu oyatsa da Yusif yatıb qalırdı. Oyananda isə evdə elə bil müharibə qopurdu. Əlinə keçəni geyinib lazım olmayanları bir kənara tullayan Yusif mətbəxi də bir-birinə vururdu. Beləcə tələm-tələsik geyinib qapıdan çıxmaq istəyirdi ki, ev telefonuna zəng gəldiyini eşidib geri qayıtdı. Dəstəyi götürüb hirslə:
-Hə?-dedi.
-Sənin də sabahın xeyir.-dəstəyin digər ucundan Sevincin səsi eşidildi.-Anam sizdə deyil?
Bu sualdan duruxan Yusifin beynində eyni anda üç-dörd sual yarandı. “Sevinc məktəbdə olmalı deyildi? Bu vaxtı bunun anası bizdə nə gəzir?”
-Başa düşmədim, sən dərsə getməmisən?
-Yoox, evdə qalmışam.
-Evdə qalmısan?-deyə Yusif gülməyə başladı.
-Yusif!
-Yaxşı, yaxşı, zarafat elədim.-Yusif ciddiləşdi.-Doğrudan niyə evdəsən?
-Bu gün guya tez durmuşdum. İstədim biraz test eləyim. Bir də başımı qaldıranda gördüm ki, səkkizə on dəqiqə qalıb. Tələm-tələsik geyinib qapıya qaçdım, amma nə görsəm yaxşıdır? Qapı bağlıdır. Anam da mən test eləyən vaxtı harasa gedib. Əslində mənə dedi ki, dur qapını bağla, amma mən əhəmiyyət vermədim. İndi evdə bağlı qapı arxasında qalmışam.
-Evdə açar yoxdur? İçəridən aç da.
-Elə bilirsən, eləməmişəm? Açılmır.
Yusif durub biraz fikirləşməyə başladı. Birdən ağlına gəldisə:
-Gəl belə eləyək. Mən indi aşağı düşürəm. Sən balkondan mənə açarı at, mən arxadan qapını açmağa çalışaram.-dedi.
Onlar beləcə razılaşdılar. Həyətə düşüb açarı götürən Yusif tez də yuxarı qalxıb Sevincgilin qapısına yaxınlaşdı. Açarı kilidə salmaq istəyirdi ki, qarşı tərəfdən qapı açıldı. Üzbəüz qonşu Lalə Yusifi belə görüb:
-Bıy Yusif, sən orada neyləyirsən?-deyə təəccüblə soruşdu.
-ee...şey....mən...Sevinc, Sevinc içəridə qalıb.-çaşdığından Yusif nə deyəcəyini bilmirdi.
Qonşu gülərək içəri səsləndi:
-Ay Xavər, qızın içəridə qalıb.
İçəridən qabağı önlüklü, əlləri kremli olan Xavər xala çıxdı. Yusifi belə görüb:
-A bala, aç o qapını görüm, əllərim kremlidir.-dedi və