ə qapının ağzındakı şəpitləri geyinib öz qapısına sarı gəldi.-Laləyə tort hazırlayırdım. O başı batmış qıza dedim ki, dur qapını bağla. Amma kimə deyirsən?-deyə əlavə də etdi.
-Ana, sən niyə mənə demədin ki, qonşuya keçirəm?! Öldüm e, burada!-içəridən Sevincin hisrli və bir o qədər də ağlamsınaq səsi gəldi.
-Bəs sənə demədim Laləgilə keçirəm, dur qapını bağla?! Axır vaxtlar huşun hara gedib onu bir Allah bilir. Yusifi də dərsə gecikdirmisən.
Ana-bala beləcə mübahisə edirdilər ki, yusif qapını açdı. Çox keçmədi ki, dərsə gecikən dostlar tez-tələsik pilləkənləri enib məktəbə yollandılar.Ayan başını pəncərəyə söykəyib çölə boylanır, nəsə düşünürdü. Onu belə görən Əli ona yaxınlaşaraq çəkinə-çəkinə halını xəbər aldı. Leyla və Günay-Nuray əkizləri bayaq getdikləri sinifdə gördükləri birincilərdən danışır, gülüşürdülər. Züleyxa nə boş keçən dərs, nə də tənəffüs boyu bir yerdə qərar tuta bilmir, narahat halda ora-bura vurnuxurdu. İki dəqiqədən bir ayağa durur, gah zibil qabına zibil atmaq, gah da yerə düşən qələmi götürmək bəhanəsi ilə qapı-pəncərəyə boylanırdı. İndi də çantasını gəzir, sanki nəsə axtarırdı. Bayaqdan onu izləyən Sevil əli ilə onun qoluna vuraraq əlində tutduğu yumurlanmış kağız qırıntılarını ona uzatdı. Bunu görən Züleyxa təəccüblə:
-Bu nədir, caan?-deyə soruşdu.
-Daha sumkanda atmağa heç nə qalmadı. Apar bunu at. Qayıdan da qapıya da baxarsan, pəncərəyə də.-deyə Sevil ona göz vurdu.
Züleyxa guya heç nə anlamamıştək:
-O nə deməkdir?-deyə soruşdu.
Ağzını büzüb çiyinlərini çəkən Sevil:
-Nə bilim, caan. Bayaq uşaq seçməyə gedəndə də gözün qapı-pəncərədə qalmışdı.-dedi. Sonra gülümsədi.-Narahat olma, gələcək.
Qıpqırmızı qızaran Züleyxa Sevilə hirslənə bilmədi. Çünki Sevil onun tək sirdaşı idi. Amma Züleyxaya elə gəlirdi ki, Sevil ondan daha şanslıdır. İsmayıl yenə də arxa divara söykənib həsrətlə Sevili izləyir, öz-özünə gülümsəyirdi. Onu belə görən Mehdi yenə ona yaxınlaşıb Sevili işarə edərək:
-Nə oldu, məktubu verə bilməmisən?-deyə