müəllimə onun bu sözünə gülümsədi. Sonra üzünü Ayana tutdu.
- Ayan gedək?
-Gedək müəllimə. Sağolun uşaqlar!
-Hələlik.
İsmayıl hələ də qapının ağzında idi. İçəridən çıxan Mehdi onu görüb:
-Kimisə gözləyirsən?-deyə soruşdu.
Amma deyəsən İsmayıl onu görməyibə çox da sevinməmişdi. Buna görə də kinayə ilə ağzını büzdü.
-Hə, səni gözləyirdim.
-Doğrudan? Gedək onda.
İsmayıl gördü ki, belə getsə bütün planı alt-üst olacaq. Ona görə də nəsə fikirləşib Mehdini uzaqlaşdırmağı qərara aldı.
-Yox ee, sənə vacib bir söz deyəcəkdim. Sənin xoşuna gələn qız var e, doqquzuncu sinifdən olan-mən gələndə gördüm hansısa qızla saçyolduya çıxıb.
Mehdi təlaşlanmağa başladı.
-Nə danışırsan? Dayan e, mən görmədim axı.
-Sən hansı tərəfdən gəldin?
-İdman zalı tərəfdən.
-Görməyəcəksən də. Onlar üçüncü mərtəbədə idilər.
-Hə? Onda mən gedim görüm kiminlə dalaşır.-Mehdi tələsik içəri qayıtdı.
-Get, get.-İsmayıl axır ki, Mehdini başından eləyə bilmişdi.
İsmayıl qapının şüşəsindən Sevilin gəldiyini görüb yavaş-yavaş aşağıya düşməyə başladı. Guya o da dərsdən indi çıxmışdı və evə gedirdi.
Sevilin yanındakı Züleyxa İsmayılı görüb Sevilin qolundan dartmağa başladı.
-A Sevil, bax, İsmayıl!
-Olsun da İsmayıl.
Amma Züleyxa ona qulaq asmayıb İsmayılı səslədi:
-İsmayıl, ay İsmayıl!
-Ay qız, səsləmə!
-Niyə e? Sinif yoldaşımızdır da.
İsmayıl da guya onları indi görürmüş kimi geri döndü:
-A Zülüş? İndi çıxmısınız?
-Hə.
-İncimirsən ki, sənə Zülüş deyirəm?
-Yoox caan. Hamı elə deyir.-Züleyxa mehribanlıqla gülümsədi.-Bu gün şəkillərini gördüm. Nə qəşəng şəkillər çəkirsən sən?
-Hə, belə də cızma-qaralar eləyirəm.
İsmayılın gözü Sevildə idi. Züleyxa da bunu hiss eləmişdi.
-Yox, qəşəng idi. Elə deyil Sevil?
-Hə, yaxşı idi.-bayaqdan bəri danışmayan Sevil axır ki, dilləndi.
-Yox Sevil bəyənməyib deyəsən, Zülüş. O, bəyənmədisə demək pisdir.
-Yox İsmayıl, mən pisdir dedim?
Züleyxa da Sevilin üstünə düşdü.
-Elə ürəksiz dedin ki, caaan.
-Yox, yox, məncə çox gözəl idi.
-Ay Zülüş,