soruşdu.
-Yox e, fürsət olmur.
-Bunun üçün fürsət gözləyərlər? Apar, indi ver də.
-Başın xarabdır?-deyə İsmayıl tərs-tərs ona baxdı.-Hamının gözünün qabağında?
-Hamı bilir də onsuz da.
-Olsun da, bilmək başqa, görmək başqa. İstəmirəm uşaqların içində pərt olsun.
-Hə, belə de.-Mehdi pəncərənin qabağında Ayanla söhbət Əlini göstərib-Ona bax, oğuldur e, temanı tutdurub e.-İsmayıla göz vurdu.
İsmayıl da Əliyə baxıb gülümsəyərək başını yellədi.
Artıq ikinci dərs üçün zəng içəri vurulmuşdu. Xatirə müəllimə içəri girib şagirdlərlə salamlaşdı. Bir neçə saniyə keçmədi ki, Kərəmlə Kənan da ard-arda sinfə girdilər. Kənan kefsiz, Kərəm isə acıqlı görünürdü. Yerinə keçmək üçün Kənan Xatirə müəllimədən icazə istəsə də Kərəm heç nə demədən, salamsız-kəlamsız keçib yerinə oturdu. Artıq Kərəmin bu saymazyana münasibətindən sıxılan Xatirə müəllimə:
-Kərəm, nə olub sənə?-deyə soruşdu.
-Heç nə. Nə olasıdır ki?
-Nəsə problemin var?
-Yox, nə problem ola bilər ki?
-Yaxşısan?
-Əlayam!
Kərəmin bu cavabları qarşısında donub qalan Xaitrə müəllimə nə düşünəcəyini də bilmirdi. Çünki buna oxşar vəziyyət artıq ikinci həftə idi ki, davam edirdi. Özü-özlüyündə bu hərəkətindən peşman olan Kərəm zahirən özünü sındırmamağa çalışırdı.

Tənəffüsdə birinci dərsə gecikdikləri üçün birinci sinifdən uşaq seçməyə gedə bilməyən Yusiflə Sevinc ibtidailər tərəfə üz tutdular. Söhbət eləyə-eləyə bufetin qabağına çatmışdılar ki, əlində kökə qaça-qaça bufetdən çıxan balaca bir qız yıxılaraq ağlamağa başladı. Dostlar tez yaxınlaşıb onu qaldırdılar.
-Caan, çox əzildin?-deyə Sevinc onun üst-başını təmizləyə-təmizləyə soruşdu.
Balaca qız isə əlini gözünə sıxa-sıxa ağlayırdı:
-Mən indi neyləyəcəm? Bulkam yerə düşdü... ühü, ühüüü
Yusif əyilib kökəni yerdən götürə-götürə:
-Eybi yox, təzəsini alarsan.-dedi.
Uşaq hıçqıra-hıçqıra:
-Pulum yoxdur axı.-dedi.
Dostlar bir-birinə baxdılar. Sonra ciblərini gəzib iyirmi qəpik tapan Yusif Sevincə baxıb:
-Mən indi gəlirəm.-deyib bufetə girdi.
Bu əsna da