a Sevinc də qızı söhbətə tutmuşdu. Məlum oldu ki, qızın da adı Sevincdir. Çox keçməd ki,Yusif bufetdən çıxdı və qıza tərəf əyilərək kökəni ona uzatdı. Lakin qız özünü yana çəkərək:
-İstəmirəm.-deyə üzünü turşutdu.
Sevinc kloka bükülü kökəni Yusifdən alaraq adaşına uzatdı.
-Olmadı ki. Bax, qaqaş sənə kökə alıb. İstəmirəm deməzlər, kökəni alarlar və “Çox sağol” deyərlər. yaxşımı?
Balaca Sevinc utana-utana kökəni götürüb eyni utancalqla da Yisifə:
-Çox sağol.-dedi.
-Dəyməz.-deyə Yuisf yenidən əyilib onun saçlarını sığalladı.-Adın nədir sənin?
-Adaş.
Heç nə başa düşməyən Yusif təəccüblə Sevincə baxdı. Sevinc gülümsəyərək:
-Adı sevincdir. Bayaq demişəm ki, biz adaşıq, oradan yadında qalıb.-dedi.
-Deməli, sənin də adın Sevincdir?-deyə Yusif mehribanlıqla təzə dostuna baxdı.-Bax, mənim dostumun adı da Sevnicdir.
Qız heç nə demədən gözlərini döyərək ona baxırdı. Sonra qaça-qaça onlardan uzaqlaşdı, pilləkənləri çıxmağa başladı. Dostlar bir-birilərinə baxıb gülümsədilər. Sonra onun arxasınca yuxarı çıxmağa başladılar. Balaca Sevincin girdiyi sinfə yaxınlaşıb qapını taaqıldatmağa başladılar. Sonra astaca qapını aralayıb içəri boylandılar.
-Salam müəllimə, bağışlayın, bura hansı sinifdir?-deyə Yusif sinif rəhbərindən soruşdu.
-Bir a.-deyə cavan, iyirmi beş-otuz yaşlarında olan bu cavan qadın mehribanlıqla dilləndi.
Bir-birilərinə baxıb gülümsəyən dostlar:
-Gəlmək olar?-deyə yenidən ona üz tutdular. Sinif rəhbəri onları içəri dəvət etdi. Onlar içəri keçib sinfi gözdən keçirməyə başladılar. Balaca Sevinc arxa sıralardan birində oturub ləzzətlə öz kökəsini yeyir, dostlara baxıb gülümsəyirdi.
-Siz deyəsən uşaq seçməyə gəlmisiniz?-deyə müəllimə onları belə qərarsız görüb dilləndi.Bəli, amma deyəsən bizə qalmayıb.-deyə Sevinc uşaqtək dodaqlarını büzdü.
-Niyə ki? Baxın, onlar iksi qalıb.-deyə müəllimə balaca Sevinci və onun yanındakı oğlanı göstərdi.
Dostlar razılıqla başlarını yellədilər. Bu çox gözəl təsadüf idi. Əminə müəllimə onları biraz kənara çəkib pıçıltı