ü və fikri Əlidə idi. Əli isə o qədər dalmışdı ki, nə vurulan zəngin səsini eşitmişdi, nə də ona başının üstündə dayanan Xatirə müəlliməni hisss eləmişdi. Ədəbiyyat dərsi üçün yenidən sinfə qayıdan Xatirə müəlliməni görən uşaqlar yerlərinə keçsələr də bircə Əli öz aləmində idi. Xatirə müəllimə də onun gözlərinin hara zilləndiyinin fərqində idi. Şübhələrində yanılmamışdı. O kağız parçasındakı yazılanlar bu Ayana həsr olunmuşdu. Əli bərabərliyində əyilən Xatirə müəllimə:
-Əli-deyə yavaşca ona pıçıldadı.
Bu qəfil müraciətdən diksinən Əli sağına baxıb başının üstündə Xatirə müəlliməni görcək nə edəcəyini bilmədi. Cəld ayağa qalxaraq:
-Bağışlayın, müəllimə. buyurun, keçin.-dedi.
Ona baxıb kinayəli təbəssümlə başını bulayan Xatirə müəllimə sadəcə:
-Keç, əyləş.-dedi.
Əli isə əməlli-başlı pərt olmuşdu.

Dostlar keçmiş xatirələrini dilləndirə-dilləndirə pillələri enib dəhlizə çıxdılar.
-Yadındadır, birinci sinifdə dərsin ilk günü mən dərsə gecikmişdim deyə Leylanı yanında otumamağa qoymamışdın?-deyə Sevinc gülümsəyərək Yusifə baxdı.
-Hə, ondan heç danışma. Şüvənliyimə salıb yazıq qızı da ağlatmışdım “Sən otuymaa! Buyda Sevinc otuyacaaax!” Onun anası, mənim anam, Nəcibə müəllimə-üçü bir oldular, amma bir mənə bata bilmədilər ki!
-Yazıq qız ilk günlər mənə düşmən kimi baxırdı.
-Nə günlər idi.-Yusif dərindən ah çəkdi.-Amma az qalıb. Beş ay. Sonra hər kəs öz yoluna. Universitetə girən kim, əsgər gedən kim, qaçan kim, köçən kim... Aydan-ildən bir namaz bir-birimizi yolda görüb ya salam verəcəyik, ya da görməməzliyə vurub ötüb keçəcəyik. Elə bil on bir il bir yerdə oxumamışıq.
-Biz də dost?-gözləri dolub qəhərdən səsi boğulan Sevinc ona baxdı.
Bu ani suala nə cavab verəcəyini bilməyən Yusif gözlərini qaçırdı. Dəhlizin qurtaracağı sanki ona nəyisə xatırlatdı, bi anlıq dayandı.
-İlk aşkımla burada tanış olmuşdum. Altıncı sinif idi. Saçını dartmışdım, o da məni söymüşdü. Qəşəng qız idi əslində, amma ağlı yox idi. (Bu Yusifin qızlara yanaşma tərzi idi) Adı da