deyəsən Günay idi.
-Günay yox, Gülnar. Tarix dərsində sənə çətin sual vermişdi deyə dalaşmışdın.
-Neyləyim, iki sinfin qabağında biabr olmuşdum.
Dəhlizdə onlardan başqa kiminsə olmadığını görən Sevinc:
-Dost, bəlkə gedək?-deyə Yusifə baxdı.-Zəng vurulub.
-Eh, dost, hara tələsirsən? Biz tələssək də, tələsməsək də vaxt keçir onsuz da. Bir gün gələcək məktəb həyatımızın da sonu olacaq.-deyə Yusif öz aləmində idi.
-Sən əməlli-başlı havaya girmisən ki. Biraz da geciksək, bizim məktəb həyatımızın sonu bu gün gələcək.
-İmkan vermə e, xatirələrimi təzələyim.
-Sən qal burada xatirələrini təzələ, mən də sənə qayıb yazdırım.-deyə Sevinc guya acıq eləyirmiştək ondan aralanmağa başladı.
Onun ciddiliyə inanan Yusif onun arxasınca gedib qolundan yapışaraq:
-Yaxşı da ay qız, zarafat elədim.-deyə onu saxladı.
-Hə, belə qorxarsan.-deyib Sevinc onun bu halına gülməyə başladı.
-Sizin dərsiniz yoxdur?!
Arxadan gələn bu amiranə müraciət boş dəhlizin divarlarında əks-səda yaratdı. Qorxularından bir-birilərinə baxan dostlar arxaya dönməyə cürət eləmədilər.
-Sizinlə deyiləm?-artıq bu dəfə səs daha yaxında idi. Onlara yaxınlaşan Oqtay müəllim-Bura sizin üçün bulvardır məgər?-deyə daha ucadan və hökmlə soruşdu.
-Oooo...Oqtay mmm...müüü...müüəəlliiim...-Sevincin dili söz tutmurdu.
-Biz...şeeyy...oraa...ora, yuxarı getmişdik.-deyə Yusif guya vəziyyəti başa salmağa çalışırdı.
-Mənə nağıl oxuma, ə! Məktəb sənin əlindən zara gəlib e! Nə qədər künc-bucaqda qızlarla...tövbə əğstəfurullah!
-Yox e müəllim, siz səhv başa düşdünüz.
-Kəs ə! Qabağındakı uşaqdır?! Kimin dərsidir?
Dostlar sual dolu baxışlarla bir-birilərinə baxdılar. Qorxudan nə dərsi olduğunu da unutmuşdular.
-Bunlara bax! Hələ nə dərsi olduğunu da bilmirlər. Düşün, qabağıma görüm!
Onun bu sözünə sinifdəkilər gülüşdülər. Tərs-tərs sinfə baxan Oqtay müəllim sözünə davam elədi:
-Mən bilmirəm bu müəllimlər hara baxır?! Dərs vaxtı uşaqları kolidorlardan mən yığıram! Bu nə özbaşınalıqdır, bu nə tərbiyəsizlikdir? Mən