n üç ildir bu məktəbdəyəm, bu oğlanı küncdə-bucaqda ancaq qızlarla görürəm.-sonra üzünü Xatirə müəlliməyə tutdu.-Müəllimə, bəs siz maraqlanmırsınız ki, dərs vaxtı bu uşaqlar haradadırlar?
Dostlara baxan Xatirə müəllimə üzünü Oqtay müəllimə tutub:
-Müəllim, onlar tənəffüs vaxtı məndən icazə almışdılar. Dedilər ki, gecikə bilərik, qayıb yazmayın. Mən də dedim ki, çalışın, gecikməyin.
-Onlar da sizin bu etibarınızdan belə sui-istifadə elədilər, hə? Dərsə tələsmək əvəzinə, özlərini bulvarda hesab eləyirdilər.
Axırıncı söz onsuz da əsəbindən dişi dodaəğını kəsən Yusifə bərk toxundu.
-Müəllim, axı belə deyil! Biz...
-Kəs ə! Hələ danışmağa dilin də var?!-direktor üzünü Xatirə müəlliməyə tutdu.-Müəllimə, sizə xəbərdarlıq eləyirəm. Bundan sonra gördünüz ki, kim dərsdə yoxdur, qayıbını yazın, özünü də birbaşa mənim yanıma göndərin! Eşitdiniz?!
-Bəli, eşitdim.
Getmək üçün qapıya yaxınlaşan direktor bir anlıq dayanıb göz yaşları içində boğulan Sevincə baxdı. Başını bulayaraq bayaqkından fərqli asta, amma təəssüf ifadə edən səs tonuyla:
-Mən də bu sinfin qızlarını ağıllı bilirdim.-dedi və qapıdan çıxdı.
Son söz Sevincin üzünə sanki sillə kimi çırpıldı. Bir anlıq nəfəsini çəkib dayandı, gözləri zillədiyi nöqtədən ayrılmadı. Sanki bir anlıq dondu. Söz sadəcə ona toxunmamışdı. Yusif də olanlarda özünü günahkar hiss edir və çəkinə-çəkinə dostuna baxırdı. O, heç vaxt Sevincinin adının belə bir söhbətdə hallanmağını istəməzdi.Sevinc bütün dərs boyu beləcə, hərəkətsiz, gözünü kitaba dikib oturmuşdu. Arabir gözündən axan yaşı silmək üçün əlini yanağına aparırdı. Tənəffüsdə rəfiqələri onun başına yığışmış, onu təsəlli edirdilər. Ayan onun saçlarını sığallaya-sığallaya:
-Canım, oldu keçdi də. Niyə özünü bu qədər incidirsən?-deyirdi.
-Oldu keçdi demək asandır e, Ayan. Siz bunun nə demək olduğunu başa düşə bilməzsiniz. Axı niyə mənə görə sinfin qızlarının adına söz gəlməlidir?
-Doroqoya, xvatit də. İndi direktor haradan bilsin ki, siz orada neyləyirdiniz?
Bu vaxt Yusif