əlləri cibində onlara yaxınlşadı. Sevincə tərəf əyilib:
-Bəsdir də dost, oldu keçdi. Ağlama.-dedi.
-Yusif, aralan buradan!-dişlərini bir-birinə sıxan Sevinc qəzəblə ona baxdı.
-Niyə e?
-Dedim ki, aralan buradan! Niyəsini özün bilirsən!
Qızlar da uzaqlaşması üçün Yusifə göz-qaş elədilər. Çarəsiz qalan Yusif məyus halda sinifdən çıxdı. Uzaqdan onu belə görən Əli ilə İsmayıl da bir-birilərinə işarə eləyib onun arxasınca çıxdılar. Ayan Sevinci məzəmmət edərcəsinə:
-Sevinc, neylədin, niyə onu acıladın?-deyə soruşdu.
-Kimi acılamalı idim ki? Hər şey ona görə oldu da. Mən ona dedim ki, zəng vurulub gəl gedək. O, neyləyirdi, hansı qızla hansı küncdə tanış olub, onu danışırdı mənə. Mənə çox maraqlı idi axı! Heç nədən adımıza söz çıxdı.
-Kim deyir ki, adınıza söz çıxıb? Görmürsən, hamı öz işindədir?
-Asya, gəlib üzümə deməyəcəklər ki! Hiss eləyirəm ki, indi hamı bundan danışır.
-Düz eləyirlər.-Ayan bayaqkından fərqli özündən əmin tərzdə dilləndi.-Mən də olsam, mən də danışaram.
Sevinc təəccüblə, Asya isə tərs-tərs ona baxdı. Ayan isə heç halını dəyişmədən:
-Nədir, düz deyirəm də. Sevincin özündən xəbəri var? Özünü elə aparır, elə bil ki doğrudan da Yusiflə aralarında nəsə var. Sevinc, incimə canım, amma sən belə elədikcə daha çox diqqət çəkirsən. Kənardan baxan da deyəcək, aha, bunların arasında nəsə var ki, Sevinc indi özünə belə əl qatıb. Asya, yalandır yoxsa?-deyirdi.
-Da, Ayan verno qovorit. Sevinc, doroqoya, biz səni başa düşürük. Belə vəziyyətə düşməyi heç bir qız istəməz. Əgər ağlamaq istəyirsənsə bunu burada eləmə. Evə get, doyunca ağla.
Rəfiqələrinin təsəllisindən sonra biraz rəngi açılan Sevinc üzünü silərək köks ötürə-ötürə:
-Sağolun, qızlar. Siz də olmasanız, mən neyləyərdim? Yaxşı ki sizin kimi dostlarım var.-dedi.
-Sənin bizdən də qat-qat yaxşı dostun var. Bu dövrdə çox adamın sahib ola bilməyəcəyi dost. İnan mənə Sevinc, Yusif sənin pisliyini istəməz.
-Düz deyirsən, amma bu onun günahıdır, Ayan.

Sevinclə Yusifin başına gələnlər Qəmərlə