ə Günel üçün əməlli-başlı yeni qeybət mövzusu olmuşdu. Yenə bir kənara çəkilib pıçıldaşırdılar.
-Bəs Sevinc nə bilmişdi? Yusifə ildə bir qız düzəldəndə bilmirdi növbə özünə də çatacaq?
-Sən Sevincə bax e, qızın artistliyinə bax e. Bu başqa vaxt camaata ağıl verir. Deyirəm nə qızlar var e, Günel. Bunlara görədir də yaxşı qızların da adı batır.
-Hə, eşitmədin direktor nə dedi? Bir ona görə bütün sinfin qızlarının adına söz gəldi.
-Bütün sinfin niyə? Bu sinifdə onun kimi saman altdan su yeridən qızlar az deyil. Yanındakılar da az deyil ha. Hələ o sakit Sevil var e. Uy, uy, uy!

Dəhlizdə isə Əli ilə İsmayıl Yusifi də qabaqlarına qatıb sinfə doğru gəlirdilər. Yusif narazılıqla Əliyə deyinir, İsmayılın fikri isə çox uzaqlarda idi.
-Mən cəhənnmə, deyək ki, mən öyrəşmişəm söz götürməyə. Bəs Sevinc?
-Yaxşı da Yusif. Sevinc səni başa düşər. İndi hamımız bilirik ki, bu pis təsadüf idi.
-Sevinc üzümə baxmır e, nə başa düşmək?
-Onu da başa düşməyə çalış. Hansı qız dayanan yerdə adına söz çıxmağı istəyər? Özü də hamımız da bilirik ki, Sevinc necə qızdır.-bir anlıq susan Əli Yusifə baxıb zarafatla-İndi yəqin səni özünə yaraşdırmayıb da.-dedi.
-Əli!-deyə Yusif tərs-tərs ona baxdı.
-Yaxşı, yaxşı, zarafat elədim. Sevincin üstünə çox getmə, qoy o da özünə gəlsin.
-Məni bağışlaya biləcək?
-Neyləmisən ki, sən?
-Heç nə.
-Vsyo da. Niyə özünü ələ verirsən? Özünü elə apar ki, guya heç nə yoxdur.
-Əli onsuz da heç nə yoxdur! Sən də belə eləyəndən sonra mən başqalarını niyə qınayım?
Yusif bunu deyib hirslə aralandı. Əli nə qədər onun arxasınca səslənsə də o fikir verməyib pilləkənlərə doğru getdi. Əlinin səsinə fikirdən ayılan İsmayıl:
-Nə olub? O hara getdi?-deyə gözlərini döyürdü.

Sonuncu dərsin-Cəbrin bitməyinə on dəqiqəyə yaxın vaxt qalırdı. Şakir müəllim bu gün biraz tez getməli olduğunu deyib sinifdəkilərə də lövhədə izah elədiyi misalları köçürməyi
tapşırıb sağollaşıb çıxdı. Yusif həmişəkitək lövhədən deyil, Sevincin dəftərindən köçürürdü. Arabir də