a başladı.-Yenə də nə yapışmısan bu Nigardan?
-Zərifəni soruşuram da.
-Zərifəni soruşuram da.-deyə Mehdi onun ağzını yamsılamağa başladı.-Sən Zərifəni ondan niyə soruşursan? Gəl məndən soruş da.
-Səndən niyə?
-Mənim bacım onunla bir sinifdə oxuyur. De mənə, sənə onun haqqında bütün məlumatları gətirim.
-Dorudan?-deyə Kənanın gözləri parıldadı.
-Yox, yalandan. Sən mənim bu günə qədər yalan danışdığımı görmüsən?
-Yalanı görmürlər, eşidirlər.-deyə Ələddin söhbətə qarışdı.
-Ə, bəsdir ə! Ağıllımız danışdı.-Mehdi tərs-tərs ona baxdı. Sonra əlini Kənanın çiyninə qoyub,-Sən narahat olma. Axşam gedib Mehrinin ifadəsini alaram. (Mehri Mehdinin balaca bacısı idi.)-Sən mənə de görüm, onun haqqında nə bilmək istəyirsən?-dedi.
-Hər şeyi!
-Ohoo, sən onda arxiv idarəsinə get.
-Mixaylo, yaxşı da.
-Yaxşı, yaxşı, zarafat elədim. Bu gün öyrənim, sabah sənə bir xəbər çatdıraram.
-Sabah? Sabaha qədər ürəyim partlayar axı!
-Daha mən nə edim? Könlü dəniz istəyənin, başı suda gərək.
-Könlü dəniz istəyənin yox e, könlü balıq istəyənin başı suda gərək-deyə Ələddin yenə də sözə qarışdı.
Bu Mehdini qıcıqlandırdı.
-Ayə, səni mənə papuqay zad qoyublar?-deyə Ələddini qovmağa başladı.
Kənan isə yenə dəhlizin ortasnda tək qalmışdı. Lakin bayaqkından fərqli olaraq rahatlaşmış, özünü quştək yüngül hiss edirdi.Üç gün keçdi. Səhər saat səkkizə iyirmi dəqiqə qalırdı. Sevinc fikirli halda bloklarından çıxıb getməyə başladı. Hər şey üst-üstə gəlmişdi sanki. Bir tərəfdən sinifdəki pıçhapıçlar, kinayəli baxışlar, müəllimlərin eyhamlı sözləri, digər tərəfdən də anasının dedikləri onu çarəsiz və çaşbaş qoymuşdu. “Bəlkə də anam düz deyir. Biz artıq balaca deyilik. Biz nə qədər özümüzə dost desək də kənardakılar bunu başqa cür yozur. Heç mən özüm də ona dost kimi...” deyə fikirləşirdi ki, binanın döngəsində həmişəkitək bir əli cibində, birində kitab-dəftər dayanan Yusifi gördü. Bəlli idi ki, Yusif onu gözləyirdi. Sevinc onun yanından ötüb keçmək istəsə də Yusif onun qabağına