, bu qız səninlə də belədir?
-Necə caaan?
- Beş kəlimə soruşursan, birinə ancaq cavab verir.
-Yox, mənimlə danışır. İndi sən təzəsən deyə utanır yəqin.
Belə dediyinə görə Sevil dönüb tərs-tərs Züleyxaya baxdı. İsmayıl da bunu hiss eləmişdi.

Dostlar həmişəki kimi keçmiş günləri yada sala-sala evin yolunu tutmuşdular.
-Sevinc, yadına gəlir “qan qardaşı” olduğumuz gün?
-Bıy, bu haradan ağlına gəldi, ay Yusif?
-Nə bilim ee. Doğrudan yadında deyil?
-Əlbəttə yadımdadır. Balaca idik.-Sevinc ah çəkdi, sonra sözünə davam elədi.-Yay idi deyəsən, hə?
-Hə deyəsən. Həyətdə qumla oynayırdıq.
-Hə, sənin əlinə şüşə batmışdı.
-Yox, qumların arasında lezva var idi... yox, yox, dəmir parçası idi. Əlimi kəsmişdi.
-Hə, mən də barmağımı kəsib, dee, deyəsən bu barmağım idi,-Sevinc sol əlindəki adsız barmağını göstərdi,-sənin barmağına yapışdırmışdım. “Qan qaadası” olmuşduq.
Yusif gülə-gülə dostunu danlayarcasına:
-Fikir ver, mənim barmağım kəsilib, çığırtım basıb aləmi, bu burada öz kefindədir.-dedi.
-Sən elə o vaxtdan qorxaqsan da.
-He, he, he. Çox gülməlidir.-üzünü turşudan Yusif yenidən soruşdu.-Səncanı, haradan ağlına gəlmişdi “qan qardaşlığı”?
-Nə bilim ee, yəqin televizorda, kinoda görmüşdüm. Uşaq ağlımla.-Sevinc öz-özünə gülümsədi.
Onlar bir xeyli danışmadılar. Sonra Yusif, bu dəfə daha ciddi səs tonuyla soruşdu:
-Bu gün idman dərsində niyə gec gəldin?
Sevinc bu ani sual qarşısında özünü itirməməyə çalışaraq:
-Asyayla bufetə getmişdik.-dedi.
-Bufetə? Mən də orada idim. Necə oldu səni görmədim?
Sevinc yenə özünü itirmədən:
-Hə? Onda yəqin Mirvari müəllimədən icazə almağa getmişik, orada olmuşuq.-dedi.-Sən bufetdə neyləyirdin?
Yusif bu sualı gözləmirdi. Bir anlıq nəsə fikirləşdi və özünü toplayıb dedi:
-Sən mənə yalan danışdın Sevinc. Amma mən danışmayacağam.
-Nə yalan?-Sevinc duruxdu.
-Sən bufetdə deyildin. Heç Asyayla da icazə almağa getməmişdin.
-Başa düşmədim, sən haradan bilirsən?
-Çünki mən də bufetdə deyildim.
-Səncanı nə danışırsan? Başa