keçdi.
-Danışmalıyıq.
Sevinc heç nə demədən əli ilə onu yana itələyib keçmək istədi. Yusif bu dəfə onun qolundan tutdu. Daha amiranə tərzdə:
-Dedim axı, danışmalıyıq.-dedi.
-Mən səninlə danışmaq istəmirəm!-deyə Sevinc sərt şəkildə onun üzünə baxdı.
-Mən də küsməyinə heç bir səbəb görmürəm.
-Doğrudan? Onda mən dəliyəm də, öz-özümə küsürəm?
-Allah eləməsin, mən elə demək istəmədim. Sadəcə...
-Elə demək istəmirdim, elə eləmək istəmirdim... Maraqlıdır, sən nə vaxtsa nəyisə eləmək istədiyin kimi eləyəcəksən?
Yusif bir anlıq onun gözlərinə baxdı. Bir anlıq istədi ki, eləmək istədiyi kimi bir hərəkət eləsin. Sevincin gözlərinə baxaraq ürəyindəkilərin hamsını ona desin. Amma sonra düşündü ki, bu məqamda bu ən ağılsız hərəkət olardı. Ona görə də özünü topladı.
-Qulaq as, Sevinc, bilirəm bu olanlar əslində yersiz bir anlaşılmazlıqdır. Bunu ən yaxşı biz bilirik. Mən səni başa düşürəm.-dodaqlarını çeynəyə-çeynəyə sözünə davam elədi.-Başqa birini sevə-sevə illərdir, özünə dost bildiyin biri ilə boş yerə adının çıxması çox bərbad hisdir. Çünki, mən də indi eyni hisləri keçirirəm.
Bu məqamda Sevinc bunu gözləmirdi. Deməli, Yusifin bu ilki səssizliyinin səbəbi başqa bir qız imiş. Gözlərini qaçırıb:
-Mən başqa birini sevməsəydim də, eyni cür təsir eləyəcəkdi, Yusif.-dedi.
-Bilirəm, elə mənə də. Mən istəmərəm ki, dostluğumuz belə bitsin. Nə də olsa illərin xətri var. Amma Xavər xala da düz deyir. Biz artıq böyümüşük, kənardan pis başa düşülür.
-Başa üşmədim, sən bunları...-deyə Sevinc duruxub onun üzünə baxdı.
-Srağagün qapınızdan keçəndə öz adımı eşidib qulaq asmalı oldu. Əslində söz-söhbətlərin mənə heç bir isti-soyuğu yoxdur, nə də olsa mən oğlanam. Amma sən qızsan, yaxşı deyil.-Yusif bir qədər susub yenidən davam elədi.-İstəyirsən gəl belə eləyək. Bu söz-söhbətlər, pıçhapıçlar bitənə qədər bir-birimizdən aralı duraq. Lap elə yerimizi də dəyişərik.
-Xeyri olmayacaq. Onlar onsuz da inanmaq istədiklərinə inanıblar.
-Qeybətin ömrü uzun olmur. Uzağı bir həftə.