istəyirdi ki, bu dəfə Asya dodaqaltı gülümsəyib:
-Alişka, gəl burada otur.-deyə yerindən qalxmağa başladı.
Əli təəccüb içində bir ona, bir də Ayana baxdı. Asya onun bu halını görüb daha çox qımışdı:
-Doroqoy, mən Sevinclə söhbət eləyirəm. Nədir, Ayanla oturmaq istəmirsən?
-Hə, niyə istəmirəm?-deyə Əli sevincək ayağa durdu.-Gəl, otur.

Dərsə gecikən Xəyal müəllim qaça-qaça pilləkənləri çıxıb ikinci mərtəbəyə çatdı. Müəllimlər otağına girib jurnalı götürdü və çıxdı. Ara pilləkənin qabağında durub ora-bura baxan Kərəm onun gəldiyini görüb ağzını büzdü və görməsin deyə oradan aralanmaq istədi. Lakin gec idi, Xəyal müəllim artıq onu görmüşdü.
-Kələm!
Onu görməyi bir yana, adını belə tələffüz etməsi Kərəmi daha da qıcıqlandırdı. Dişlərini bir-birinə sıxıb ürəksiz-ürəksiz geri qayıtdı.
-Kələm yox, Kərəm! Nədir?
-Nə olub sənə? Dəlsə niyə gilmilsən?
-Girmək istəmirəm!
-Niyə?
-Girmək istəmirəm də. Məcburdur?
-Hə, məcbuldu! Yadından çıxalma ki, bula məktəbdi, sən də...
Kərəm gözlərini bərəldib biraz da ona yaxınlaşdı.
-Müəllim, girmirəm! Girmək istəmirəm! Başqa sözün var?
-BələkAllah, bələkAllah!-Xəyal müəllim təəssüflə başını buladı.-Gilmə, nə istəyirsən, elə. Sonda özün peşman olacaqdsan.
-Ona hələ baxarıq!-deyə Kərəm ondan uzaqlaşıb pilləkənləri düşməyə başladı.
Kərəmin bu hərəkətindən bərk təsirlənən Xəyal müəllim fikirli-fikirli otuz doqquzuncu otağa doğru addımlamağa başladı. Sinfə girib şagirdlərlə salamlaşdı. Paltosunu soyuna-soyuna:
-Bağışlayın, bu gün bilaz gecikməli oldum.-dedi.
-Eybi yox, müəllim. həmişə biz gecikməyəcəyəik ki.-deyə Zaman dilləndi.
-Müəlim, narahat olduq e, sizə görə.-Yusifə göz vuran Mehdi dilləndi.-Dedik yəqin hansısa kimyəvi təcrübənin qurbanı olmusunuz.
Onun bu sözünə bəziləri güldü. Xəyal müəllim də gülə-gülə başını yellədi:
-Bağışla da, Mixaylo. Bu dəfə səni sevindilə bilmədim.
-Yox, müəllim, Allah eləməsin. Prosto, zarafat eləyirdim.
Portfelindən kitabını çıxarıb masanın üstünə qoyan Xəyal müəllim sinfə göz