z gəzdirib:
-Əli, Yusif. Siz niyə öz yerinizdə deyilsiniz?-deyə soruşdu.
-Müəllim,-Yusif yerini biraz da rahatlayıb özündən razı şəkildə dilləndi,-siz arabir evdə mebellərin yerini dəyişmirsiniz?
-Nə dəxli va?
-Bura bizim evimizdir, biz də danışan mebellərik. Dedik ki, biraz dəyişiklik eləyək, gözlər yorulmasın.-Yusif bunu deyərkən gözucu Sevincə baxdı.
-Maşallah, dəlsdən başqa həl şeylə malaqlanısınız.
Xəyal müəllim biraz susub nəyisə götür-qoy edərək üzünü sinfə tutdu.
-Bilmisiniz, bu Kəl...Ağayevə nə olub?
-Kərəmə, müəllim?-İsmayıl dilləndi.-Nə olub ki?
-Nə bilim? Son vaxtla dəlsə gilmi. Ailəsində nəsə ploblem va?
-Xeyr, müəllim. Bizimlə yaxşıdır axı.-deyə Kənan təəccüblə Xəyal müəllimə baxdı.-Arabir Xatirə müəllimənin dərsində biraz narahat olur.-sonradan bunu deməyinə peşman oldu.
-Yaxşı, Kənan. Bağladıq söhbəti, dəlsə keçək.-desə də dərs boyu fikir Xəyal müəlimdən əl çəkmədi. Kərəmin bu halına həm təəccüblənir, həm də narahat olurdu.
Lakin bu vəziyyətə narahat olan təkcə o, deyildi. Elə Ayanı da fikir götürmüşdü.
Zəng çölə vurulmuşdu. Tarielin yerinə keçən Kənan Mehdini səslədi:
-Mixaylo, qulağım səndədir.
-Yox, məndə deyil, məndəki öz qulağımdır.-deyə Mehdi gülməyə başladı.
-Allah heç kimi sənə möhtac eləməsin.-Kənan üzünü turşutdu.-Gəl görüm, bu tərəfə.
-Yaxşı səncanı, ağlama.-deyib Mehdi yanındakı Yusifi dümsüklədi.-Keç mənim yerimə, görüm bu Məcnun nə deyir.
Yusif onun təklifini könülsüz halda qəbul elədi. Çünki Sevinclə yanaşı düşürdü. Yerində ora-bura vurnuxaraq boynunu arxaya çevirib çölə çıxmaq üçün İsmayıla işarə elədi. İki dərdli qol-boyun olub çölə çıxdılar.
Gözü testdə, fikri ayrı yerdə olan Ayan əlindəki karandaşla test vərəqini qaralayırdı. Əlləri qoynunda pəncərənin artırmasına söykənib onu izləyən Əli daha dözə bilməyib yenidən onun yanına otudu, karandaşı onun əlindən aldı
-Nə olun sənə?
Özünə gələn Ayan şüursuz şəkildə ona baxıb:
-Hə, nə olub ki?-deyə soruşdu.
-Testi niyə qaralayırsan?
-Uy, neyləmişəm mən?-Ayan