, srağagünlərdə Əli Ayanın qardaşına görə bir oğlanla dalaşmışdı e, o elə Zərifənin qardaşı imiş. Nihad. Kstate Kənan, sən yaxşısı budur, o qızı unut, ona bir də yaxınlaşma. Heç olmasa, Zərifəyə görə. Elə Mehri eşidəndə də daş atıb başını tutdu ki, o oğlana de, ağlı varsa Zərifədən uzaq dursun. Qız onsuz da hər gün döyülür...”
Bunları xatırladıqca Kənanın ürəyi sıxılmağa, nəfəsi darıxmağa başladı. Əl atıb qalstukunun boğazını boşaltdı. Amma bu da kar eləmədi. Əlini qaldırıb müəllimdən çölə çıxmaq üçün icazə istədi. Sakit müəllim başı ilə “Çıx” deyə işarə elədi. Onu belə görən Mehdi də birtəhər müəllimdən icazə qoparıb onun ardınca çölə çıxdı.
Növbəti tənəffüsdə qələmi qurtaran Züleyxa rəfiqəsindən artıq qələminin olub-olmadığını soruşdu. Sevil “Deyəsən olmalıdır.”deyib çantasının ağzını açdı, əlini bir xeyli çantanın içində gəzdirdi. Qələm tapıb Züleyxaya uzatdı. Çantanın ağzını bağlamaq istəyirdi ki, gözünə lap dibdə, dəftərin alt hissəsinə ilişib qalmış dördkünc bir kağız sataşdı. Maraq onu bürüdü. Onu götürüb təəccüblə Züleyxaya baxa-baxa qatını açmağa başladı. Elə Züleyxanı da maraq götürmüşdü. Qələmi dəftərin üstünə atıb gözünü kağıza zillədi. Kağızda isə bunlar yazılmışdı:
“Səni gördüyüm günnən ilk gözlərini tanıdım. Hər dəfə fürsət axdardım, dəniz tək mavi gözlərini seyir etməyə. O çəkdiyim şəkilləri bəhanə edib sənlə danışmağa. Amma heç cürə cürət etmədim içimdəkiləri sənə diməyə. Utandım. Utandım dəniz tək mavi gözlərinə baxıb sevgimi elan etməyə. Amma yaxşı ki, gizli sevgiləri yazmağ üçün sehirli qələm və vərəq var. Mən də o sehirli qələmi götürüb bu kiçik vərəqə yazıram:

Səni sevirəm
Ağlıyan Günəş!”
Oxuduqca Sevilin gözləri böyüyür, ürəyi tez-tez döyünməyə başlayırdı. Züleyxa da gözucu ona baxıb gülümsəyirdi. Sevil məktubu əlində yumruladı, əlləri əsə-əsə gözlərini sildi. Daxilində bəlkə də sevinirdi, amma üzündə çox böyük həyəcan və qəzəb var idi. Adı kimi əmin idi ki, bu onun işidir. Arxaya dönüb baxdı. İsmayıl yerində yox idi. Sinfə boylandı,